کتاب «پانزده سال دارم و نمی خواهم بمیرم...؛ زندگی آنقدرها هم آسان نیست» زندگی نامه ای تأثیربرانگیز، برگرفته از خاطرات دوران نوجوانی کریستین آرنوتی است و داستان چگونگی ازهم پاشیدن یک زندگی عادی در دوران جنگ را به تصویر می کشد. کریستین، از سن پانزده سالگی خود، در سال 1945، داستانی تکان دهنده از وحشت، مرگ، گرسنگی، تشنگی و تجاوز می گوید. از روزهایی که او و خانواده اش از ترس رژه ی نظامی ارتش آلمان و روس در دوران محاصره بوداپست در زیرزمین خانه ی خود پنهان شده بودند. دعا برای زنده ماندن، پرسیدن مداوم این سوال از خود که آیا روزی این تجربیات هولناک پایان خواهد یافت، سوگواری برای ازدست دادن دوستان پناهنده در زیرزمین و ناگهان، دست یافتن به آرامش افکار و رویاها، به آرزوهای همیشگی زندگی. نوشته های او، شرح وقایع تاریخی هولناک اما متهورانه، از هراس و وحشت جنگ است. شاهکاری در ادبیات جنگ. داستانی که توانایی نمایش خشونت ها، سایه ها و سکانس های پرتنش یک فیلم را داراست، فیلمی واقعی از خشونت ها و بی رحمی های جنگ. کریستین آرنوتی (20نوامبر1930 - 6اکتبر2015) یک نویسنده ی فرانسوی متولد بوداپست بود. او «پانزده سال دارم و نمی خواهم بمیرم...؛ زندگی آنقدرها هم آسان نیست» را براساس دفترچه خاطرات خود که تجربه های دوران نوجوانی اش در زمان محاصره ی بوداپست در سال 1945است، نوشته است. او به همراه والدینش از مجارستان گریخت. وقتی وارد فرانسه شد، دفترچه خاطراتش تنها چیزی بود که هنوز در اختیار داشت. این کتاب در سال 1956 در مجله هارپر نقد شد. قاسم صنعوی مترجم کتاب در سال ۱۳۱۶ در مشهد زاده شد، وی ابتدا از دانشگاه فردوسی مشهد در رشته ی زبان و ادبیات فرانسه و سپس از دانشگاه تهران در رشته ی حقوق قضایی لیسانس گرفت؛ اما به کارهای فرهنگی روی آورد، ازجمله: معاون اداره کل رایزنی ها و نمایندگی های فرنگی خارج از کشور، مدیرکل همکاری های فرنگی-هنری و نیز مدیرکل روابط بین الملل وزارت فرهنگ و هنر. صنعوی برای چند سال سردبیر مجله ی فرهنگی سخن بود، او همچنین به عنوان مدیر مسئول مجله ی رودکی نیز فعالیت کرده است.