کتاب اول شخص مفرد

این داستان را همین جا به اتمام رسانده و در خصوص آنچه سالها بعد رخ داد صحبت می کنم. برای مدتی طولانی کاملا فراموش کرده بودم که چنین مقاله ای برای مجله دانشگاه نوشته ام زندگی بعد از تحصیلاتم ویران تر و پرمشغله تر از آنچه تصور می کردم بود، و آن نقدی که بر آن آلبوم خیالی نوشته بودم چیزی بیش از یک جوک سبکسرانه و نامعتبر که در ایام جوانی سرهم کرده بودم نبود. اما اکنون که نزدیک پانزده سال از آن زمان می گذرد، سر و کله این مقاله به شکلی غیر منتظره دوباره در زندگی ام پیدا شده، مانند بومرنگی که پرت کردید و هنگامی که اصلا انتظارش را ندارید به سویتان باز می گردد.

برای انجام کاری به نیویورک رفته بودم و با توجه به اینکه کمی وقت آزاد داشتم نزدیکی هتل محل اقامتم قدمی زدم و وارد مغازه محصولات صوتی کوچکی واقع در خیابان چهاردهم شرقی شدم و در بخش آثار چارلی پارکر در کمال تعجب یک صفحه تحت عنوان چارلی پارکر بوسا نووا مینوازد پیدا کردم به صفحه ای غیر قانونی میماند از آنها که مخفیانه ضبط و پخش میشود. کاورش سفید بود بدون هیچ طرح یا عکسی فقط عنوان آلبوم با حروف سیاه تاری نوشته شده بود و پشت صفحه لیستی از ترکها و نام موسیقیدانها به طرز حیرت آوری لیست آهنگها دقیقا همانی بود که در دانشگاه سرهم کرده بودم بعلاوه اینکه هانک جونز جای کارلوس جوبیم را در دو ترک گرفته بود.