مجموعه داستان به هم پیوسته ی «دوردستان» حول یک میخانه در شهری کوچک در کشور مکزیک می گذرد و هر داستان یک روایت از این مکان و آدم های آن است. در این کتاب مردی را خواهیم شناخت که روز اخراجش را از کارخانه ای که سالیان سال در آن مشغول بوده است، روزِ ضیافتِ زندگی اش خواهد ساخت حتی اگر لجن مال و مست در راه برگشت به خانه در گل و لای به خواب رَود. او درک کرده است و بس به تلخی این پوچی را که: «شادی مسئله ای بیش از اندازه لحظه ای (است) و به ناگاه در خنده ای تجلی (می کند)، با(شنیدن) خبری، با جرعه ای مشروب ناب، اما در هر صورت ظرف یک لحظه دود می شود و زمان می برد که بازگردد. آدم اکثر اوقات شاد نیست.» نیز بدین درک رندانه رسیده است: «اندک دفعاتی در زندگی پیش می آید که آدم بتواند قهرمان اول داستان باشد و انتظار ندارد که این موقعیت برایش رایگان تمام شود.» در داستانی دیگر نویسنده، در ادامه ی کاوش در سرنوشت پوچ آدمی، با فراداستان، از خود و حرفه اش، نویسندگی، نیز در نمی گذرد. خود را به قامت شاعری به تصویر می آورد که در جهانی فاقد معنا و موضوع، در جهانی که قافیه مرده و خاک سپاری شده است، حرفی برای گفتن نمی یابد. حرفی اگر بوده باشد، گفته شده است، گویا حال تراژدی خود زبان است که دیگر کارکرد و نقشی ندارد. گویا هرآنچه امروز تحت عنوان زبان با آن سر و کار داریم میراث خاک خورده ی گذشتگانی ست که تا بودند نه تنها شنیده نشدند بلکه به جوخه ی آتش سپرده شده اند و جنس کلام و موضوع اندیشه و زندگی شان امروز کاربردی جز نقش بستن بر لوح یادبود ندارد.