در مانگاه خیلی شلوغ بود. دور تا دور سالن پر از مریض هایی بود که در انتظار آمدن دکتر بودند. از قیافه خسته بعضی هاشان به خوبی پیدا بود که از راه دور آمده اند. ذبیح الله مستقیم به سمت منشی دکتر رفت. انگار با هم آشنا بودند. چیزی در گوشش گفت و بلافاصله برگشت پیش ما و گفت: و ناراحت نباشید، دکتر تا چند دقیقه دیگه می آد. به منشی دکتر گفتم این بچه اصلا حالش خوب نیست و باید سریع معاینه بشه.»

یک ربع بعد دکتر وارد سالن شد. مردم با دیدن دکتر از روی صندلی های پلاستیکی درمانگاه بلند شدند و به او احترام کردند.

دور تا دور میز منشی شلوغ شد همه میخواستند زودتر اسمشان خوانده شود و وارد مطب شوند. مرد منشی صدایش را بلند کرد و گفت: «شلوغ نکنید! برید سر جاتون بشینید به نوبت اسامی رو می خونم.» و قبل از اینکه بخواهد اسمی را بخواند رو کرد به ذبیح الله و گفت: «شما برید داخل. مریضتون خیلی بد حاله!»

یکی دو نفر شروع کردند به غرولند کردن، اما ذبیح الله بی اعتنا به آنها به مرد منشی گفت: «الهی خیر ببینی!»

وارد اتاق شدیم عرب قبل از آنکه دکتر بخواهد کلامی بگوید صدایش را به گریه بلند کرد: آقای دکتر تو رو به امام حسین به داد بچه م برسید. آقای دکتر، پسرم داره از دست میره دکتر جوان بی اعتنا به گریه های عرب به من گفت: «مشکل بچه ت چیه آقا؟» گفتم: «آقای دکتر، بچه م الان نزدیک چهار روزه نه شیر میخوره نه گریه میکنه! اصلا انگار.... بغض گلویم نگذاشت کلامم را تمام کنم.