این کتاب با مقدمه ی مفصلی به قلم خود شاعر، در مورد شعر نو آغاز می گردد. در این مقدمه نادرپور به تفصیل در مورد شعر نو صحبت می کند و مدعی است که شعر نو شعر امروز است. «ما می گوییم که شعری جز شعر نو در این دوران نیست و آنچه را که تقلید مبتذل از استادان قدیم است "شعر" نباید نامید.» در بخشی از این مقدمه به مقایسه اقتضای زمانی شعر حافظ و مقایسه آن با شعر سعدی و دوره ی زمانی آن می پردازد: «سخن شاعر هر نسل، نه تنها از سخن شاعر نسل پیشین نو تر است بلکه اغلب برای معاصرانش نیز تازگی دارد. کافی است که برای توضیح این مطلب، شعر، حافظ را با شعر سعدی بسنجیم. در شعر حافظ به اقتضای روزگار پرآشوبی که شاعر در آن می زیسته، پای مسائل و مطالب بیشتری به میان آمده که در شعر سعدی نیست. شاید سبب این باشد که روزگار سعدی هنوز دنبال دوران شادی و کامروایی و امن وامان بود و لهیب خانمان سوز فتنه ی مغول پارس را نسوزانده بود و هنوز آب مصلی و باد رکن آباد در سایه ی تدبیر اتابکان با همان لطف و آرامش روان بود. سعدی شاعر چنین روزگاری است. روزگار عشق ورزیدن و بوسه گرفتن و موعظه کردن و خانه بر دوش نهادن و به قلندری از این شهر به آن شهر و از این دیار به آن دیار رخت کشیدن. شاید هیچ کس بهتر از سعدی سخن از عشق و عاشقی نگفته باشد (در غزلیات) و هیچ کس بهتر از او نصایح و موعظه ها و جهانگردی ها را به نظم درنیاورده باشد (در گلستان و بوستان). اما در شعر حافظ جهان دیگری می بینیم: جهانی پر از اندوه و اضطراب، روزگاری پر از ناامنی و جور و فساد. درواقع حافظ میراث خوار ایران ویرانی است که از حمله ی مغول بازمانده است. عشق و شادی او نیز با دردی عمیق و سوزان آغشته است. حافظ مِی می نوشد اما نه برای سرخوشی و نشاط، بلکه به این امید که «غمِ دل زِ یاد او ببرد.» حافظ خندان و کام جوی به میخانه نمی رود، بلکه «گریان و دادخواه» به آنجا روی می کند. پس می بینیم که روزگار حافظ اگرچه از روزگار سعدی چندان دور نیست اما تحولات و تغییرات فراوان، تفاوتی شگرف در میان این دو عهد پدید آورده و عهد حافظ را بسی پرآشوب تر و سهمناک تر از آن دیگری ساخته است و به همین سبب در شعرِ حافظ مطالب و نکات تازه تری به چشم می خورد که زاده ی اوضاع روزگار است. اگر هنوز می بینیم که شعر حافظ برای ما کهنه نشده، باید بیندیشیم که گذشته از نبوغِ تابناک او، علت دیگری نیز در میان هست و آن این است که هنوز جامعه ی ما چندان پیش نرفته که تفاوتی عظیم با هفت قرن پیش داشته باشد. هنوز عصر ما از بسیار جهات به روزگار حافظ همانند است. هنوز همان مشکلات و مصائب، همان قیدوبندها، همان زهدفروشی ها و زشت کاری های پس پرده وجود دارد، منتها رنگ و شکلی تازه گرفته است. هنگامی که امیرمبارزالدین، حکمران یزد و فاتح ستمگر و ریاکار پارس، میخانه ها را می بندد، در طبع حافظ تأثری بیدار می شود که زاینده ی تعبیری بدیع و دل انگیز است. در غزلی که با مطلع : بود آیا که در میـــکده ها بگشایند آغاز می شود، می گوید: گیسوی چنگ ببرید به مرگ مِی ناب تا همه مغبچگان زلف دو تا بگشایند و باز در هواداری از مِی و میکده ای که به گمان او بر باد دهنده ی تزویر و ریا است، این بیت عجیب و تا به امروز زنده را می سراید: دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند گل آدم بسـرشتند و به پیـمانه زدند و هنگامی که از آن همه خونریزی و ناامنی و ریاکاری به جان می آید، بر خود نهیب می زند که: به روز واقعه غــم با شــراب باید گفت که اعتماد به کس نیست، در چنین زمینی و یا: در آسـتین مرقــع پیـــاله پنـــهان کن که همچو چشم صراحی زمانه خونریز است بدین گونه درمی یابیم که حوادث و وقایع تازه، مفاهیم و اندیشه های جدیدی در شعر حافظ پدید آورده که به علت شباهت روزگار او با روزگار ما، هنوز هم در دل وجان مردم این دوران زنده است. این تازگی غیر از طراوتِ جاودانی است که حافظ به مددِ نبوغِ خارق العاده اش به افکار کهن و مشترکِ بشری می بخشد و سخن فیلسوفانه و دردناکی را که بارها پیش از او گفته اند، چنین بدیع و طرفه می پردازد: حجاب چـهره جـان، می شود غبـار تنم خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم.