کشورهای اروپای شرقی با آن موقعیت ژئوپلیتیک منحصر به فردشان، حلقه ی واسط بین قدرت های اروپای غربی با روسیه هستند و در سده های متوالی همواره مرکز جنگ و درگیری بین قدرت های بزرگ بوده اند . تصادفی نیست که ردّ پای این کشمکش ها در سینمای صد و بیست ساله ی این کشورها مشهود است و پیرنگ فیلم های مستقل این دیار پر است از اردوکشی های تمام نشدنی شرق و غرب که در دو سوی این کشورها صف آرایی کرده اند. آنچه مانند یک خوره روح فیلمسازان نازک دل اروپای شرقی را می خورد و در بسیاری از آثار مستقل سینماگران این دیارسنگینی می کند سایه ی سیطره ی نازیسم هیتلری و کمونیسم استالینی است که مثل یک شبح در بسیاری از آثار سینماگران اروپای شرقی خودنمایی می کند. فیلم هایی چون: زیر زمین، خاکسترها و الماس ها، سرخ و سفید و سرزمین هیچ کس ادعانامه هایی هستند علیه حاکمان این خطه که با گذر از یکی از وحشتناک ترین جنگ های تاریخ معاصر و درگیری های داخلی، نسل کشی های دهشتناکی از خود به جا گذاشتند و بیشتر آن ها ثمره ی ایدئولوژی هایی بودند که زندگی چند نسل این سرزمین را به فنا دادند. فیلم های نسل های جدید تر فیلمسازان اروپای شرقی مثل: چهار ماه و سه هفته و دو روز، ایدا و اسب تورین نیز شرح زندگی شخصیت های محنت زده و در خود فرو رفته است که قربانی قساوت نظام های توتالیتر حاکم بر خود هستند. در این میان، کریشتف کیشلفسکی در سه گانه ی درخشانش آبی، قرمز، سفید در اثنای جنگ سرد بین جهان شرق و غرب ، با گریز زدن به عشق، منظری از رهایی مردم سرزمینش از دردهای تمام نشدنی، مقابل دیدگان ما می گذارد. عشقی که هرچند آغشته به انواع تردیدها و بدگمانی هاست اما پیشنهاد شرافتمندانه ای از سوی یک فیلسوف سینماست. سینمای اروپای شرقی این بخت را داشته که هفت بار جایزه ی اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی و شش بار نخل طلای جشنواره ی فیلم کن را دریافت کند؛ کتاب حاضر یازده شاهکار ماندگار این سینما را به مطالعه گذاشته است.