(داستان های فارسی،قرن 14);هوا گرم بود. ولی باد خنکی که اینک در نتیجۀ سرعت ماشین از شیشه به درون می وزید در مسیر جادۀ هموار، جانی به کالبد خستۀ مسافران می دمید. کمرها راست می شد و به خود نیرو می دادند تا با لبخندی مژده بخش نگاه ها را پاسخ گویند و با هم بی سخن لب به کلامی بگشایند. مقصد نزدیک بود و به زودی آوای شهری پرجوش وخروش که مرکز استان به شمار می رفت و همچون دریا جویبارهای بسیاری سر به آن باز می کرد، شهری که مردمان گشاده رو و گشاده دستش در تمام صفحات غرب به مهمان دوستی و احترام بی خدشۀ انسانی شهره بودند، آنان را پذیرا می شد. بغل دست مرد کلاه نمدیِ درشت قامت، پسرک چهارده سالۀ ریزنقشی نشسته بود که خانواده اش در آخرین ردیف، ته اتوبوس جا داشتند. ظاهرا چون اولین سفر آنها با ماشین به شهری دوردست بود از اینکه به هرحال تحویل شان گرفته بودند، هرچند شاید جلوتر هم می توانستند بنشینند، شادمان بودند. با هم حرف نمی زدند نکند کسی بگوید شما پیاده بشوید و با ماشین بعدی بیایید. پسرک، صدایش تازه در حال دورگه شدن بود. سر کوچک کم مویش روی گردن باریک و سیاه لق می خورد، و نگاه چشمان پرهوش و کنجکاوش از داشبرد و فرمان ماشین گرفته تا چهرۀ مسافران، روی همه چیز می گشت. روستازاده بود لیکن نشان می داد که آوای شهر همچون پژواک صدا در ذهنش بازتابی دارد و از شکفتگی سیمایش بر می آمد که پدر و مادر او امیدهای خوش بسیاری را در این سفر توشۀ راه خود کرده بودند که همگی برآورده می شد.