درباره کتاب «وقایع اتفاقیه» پیرامون اوضاع ایران، در سال های ۱۲۹۱ تا ۱۳۲۲، نوشته شده است که آن را فردی ایرانی و البته تبعه ی انگلستان، با انگیزه ی نگاهبانی از منافع دولت متبوع خود، نوشته است. دولت انگلیس او را بر «وکالت خانه» ی خود در شیراز گمارده و مکلفش کرده بود، که از دید قانونی و اخلاقی، منافع آن دولت را پاس بدارد و گزارش هایی را از اوضاع اقلیم فارس (ولایات جنوبی ایران) گرد آورد و به کمک مأموران و «خفیه نویسان» خود، هر هفته یا هر ماه یک بار آن ها را به سفارت انگلستان بفرستد تا وزارت خارجه ی این کشور بر پایه ی گزارش های وی، اوضاع ایران را، که دروازه ی هند نیز بود، زیر نظر بگیرد و مأمورانش را دراین باره آموزش دهد و از امپراطوری استعماری کشورش پاسداری کند؛ اما به هرروی، نویسنده ی این وقایع به پیشرفت و دگرگونی اوضاع ایران نیز دل بسته بود. حکومت انگلیس بر پایه ی همین گزارش ها بود که از نفرت ملت ایران از حکومت قاجار آگاه شد و پشتیبانی خود را از جنبش های آنان، برای برپایی عدالت خانه، آغاز کرد و درهای سفارت خانه اش را به روی مخالفان قاجار گشود تا با برافتادن آن حکومت روبه زوال و پیوستن به محرومانی که به زودی به قدرت می رسیدند، بر سفره ی آنان بنشیند و همچنان محترم بماند. البته نام و نشان نویسنده ی این گزارش ها هرگز فاش نشد. هریک از گزارش های آمده در کتاب، با عنوان عام «وقایع اتفاقیه» و زیرعنوان خُردتری با نام هریک از ماه های آن سال ها، در این مکتوب گنجانده شده و نویسنده آن ها را با توجه به زندگی مردم کوچه و بازار و رویدادهای گوناگون میان صنف های مردم و شایعه ها و کنش ها و واکنش های رعیت و حاکمان در برابر یکدیگر سامان داده است.