نمی دانی چقدر آرزو کردم زمان به عقب بر میگشت، چقدر می خواستم آن کلمات احمقانه را پس بگیرم صورتت سرد و سخت شد و مرا از کارگاه بیرون انداختی حایی که رایحه چوب با باران ریز و نمناک تشدید شده بود. دیگر مرا نمی دیدی، البته دیگر نمی بوسیدی، نمیگذاشتی صورتم را میان موهای بلند و سیاهت بگذارم، رایحه مطبوع پشت گردنت، استخوانهای ظریف ترقوه ات نمی گذاشتی دستان پرشورم را برای احساس ضربان قلبت به زیر پیراهنت ببرم قاطعانه از دیدن من خودداری می کردی. حتی وقتی از صبح زود جلوی خانه تان پرسه میزدم در کارگاه را محکم می بستی حتی اگر انگشتانم لای در میماند و بالاخره چند هفته بعد یک شب که دیوانه وار التماس میکردم با مشت به صورتم کوبیدی هر دومان شوکه شدیم بدون اینکه عینکم را از زمین بردارم بی توجه به مزه نسبتاً شیرین خونی که از بینی و لبهایم جاری بود پایت را گرفتم با تکان مرا به زمین هل دادی با چشمهای شعله ور از خشم ناگهان دهانت را باز کردی «بیرون، همین حالا!» آن صدا. در آن شب زمستانی صدای باد زوزه کشان از شکافهای پنجره شنیده می شد. صدای اره منبت کاری روی آهن خرد شدن شیشه صدای تو روی شکمم خزیدم و دوباره پایت را گرفتم واقعاً نمی دانستی؟ من عاشقت بودم. در حمله ای ناگهانی و غیر قابل درک با تکه ای چوب به صورتم زدی همان موقع از حال رفتم اشکهای سوزان را دیدی که از چشم هایم جاری بودند؟