کتاب پیش رو اثری است درباره ی خطر نابودی فرهنگ بشر. رمانی که در لایه های زیرین خود نشان می دهد که کمونیسم و فاشیسم چه چهره ی کریهی داشته اند و دیکتاتوری و اساسا حکومت های توتالیتر چطور گام به گام و مرحله به مرحله سعی می کنند بر تمام جزئیات زندگی مردم نظارت داشته باشند. چطور انسان ها را به بردگی می برند و امید زندگی را از ایشان سلب می کنند تا به چیزی تبدیل شوند که همان روبات است. نبرد با سمندرها اگرچه در ظاهر رمانی علمی-تخیلی است، اما یک پیام ساده دارد: هرگز ناامید نشو و اجازه نده سایه ها مرگ نور را جشن بگیرند. برای شکست تمام تاریکی جهان، بارقه ای از نور کافی ست. «بعد از گذشت شصت و اندی سال از مرگ چاپِک، بحث ها، جنجال ها، احساس ها، اتهام ها و حسادت ها فراموش می شوند، اما اصل کار باقی می ماند. آثار بیشتری از او نسبت به بیشتر نویسنده های معاصرش در چکسلواکی باقی مانده است. اگرچه چاپِک قبل از هرچیز به‎واسطه ی نمایشنامه هایش به شهرت رسید، امروز به نظر می رسد با رمان ها و داستان هایش و حتی روزنامه نگاری اش بیشتر با خوانندگان صحبت می کند: مقاله های هوشمندانه اش درباره ی مشکلات روانی اروپا، نقش روشنفکران و روندهای خطرناکی که به تفکر توتالیتر منجر می شود، همچنین ستون های درخشان او درباره ی چیزهای روزمره و مردم عادی، علایق، سرگرمی ها و احساس های آن ها. در نهایت نتایج توانایی او در درک گرایش هایی در رفتار انسانی که تمدن ما را تهدید می کنند تا امروز جذاب باقی مانده است. برای مثال، نبرد با سمندرها، برای همیشه میان آن دسته از آثاری است که به سرعت مخاطب را جذب خود می کند و چیزی از این توانایی کاسته نشده است...» بخشی از مقاله ی ایوان کلیما در روزنامه ی نیویورک تایمز