کتاب حاضر داستاني افغاني است که با زباني ساده و بيان جزئيات لازم نگاشته شده است. نويسنده اين داستان با پرداخت مناسب شخصيت ها و توصيف عميق ترين احساسات و افکار آن ها و همچنين با بيان دقيق جزئيات صحنه ها نگاشته تا خواننده را از ابتدا تا انتهاي کتاب با خود همراه سازد. داستان مي خوانيم: «درست در همان لحظه که در سوره قدر را بلند مي کند تا بر فرق پيرزن فرود آورد، فکر جنايت و مکافات ذهنش برق مي زند. از بن جان به لرزه درمي آيد. دست هايش مي لرزد، پاهايش مي لرزد».

به زحمت از پلکان بالا می رود، به در اتاقش می رسد و آهسته می لغزد تو. سر آخر که وارد می شود، تعجب می کند که اتاقش را تر و تمیز می بیند. لباس هایش تا شده، کتاب هایش در کنجی روی هم انباشته است و شیشه خرده روی زمین نریخته. کی این همه زحمت کشیده؟ البته رونا، زن یارمحمد، که پیش تر هم از این کارها کرده. به طرف پنجره می رود و به خانه ی یارمحمد نگاه می کند. حیاط خانه خلوت است. پشت پنجره ها سایه ای نیست. خلسه ای در برش می گیرد و بر تعجبش از اتاق منظم و بر میل عذاب دهنده اش در نوشتن همه چیز برای سوفیا غلبه می کند. اما چه چیزی این همه مایه ی شادی اش می شود؟ غلبه بر یارمحمد که نتوانسته مانع زن خود شود تا اتاق او را تمیز کند؟ چه تکبری! همین که نگاهش به دفتر یادداشتی می افتد که با دقت روی تاقچه ی پنجره گذاشته اند، این شادی شرم آور کودکانه در هم می شکند. با عجله برش می دارد. آیا رونا بازش کرده، شعرهای صمیمانه و افکارش را درباره ی سوفیا خوانده؟ آن جمله ی آخری را چی «امروز ننه عالیه را کشتم»؟ دفتر در دستش می لرزد. صفحه ی آخر را وا می کند و می خواند: «امروز ننه عالیه را کشتم.» روی تشک می نشیند. بعد، پس از تأمل فراوان، قلم را برمی دارد و اضافه می کند: «او را به خاطر تو کشتم، سوفیا.» به خاطر او؟ چرا؟ در نوشته به او می گویم. اما اول باید درباره ی خودش بنویسم، درباره ی معصومیت شکننده اش، همه ی آن چیزهایی که هیچ وقت نمی دانستم چطور با کلمات بی غش و دقیق توضیح بدهم. سوفیا، هرگز نبوسیدمت. می دانی چرا؟ هنوز این جمله را ننوشته، صدای پاهایی را می شنود که از پله ها بالا می آید. یکی در می زند. صدای نرم زنانه ای زمزمه می کند: «رسول جان، رونا هستم.» می پرد که در را باز کند. با شرم می گوید: «سلام.» زن یک سینی در دست دارد که دستمال سفیدی رویش انداخته. پا پس می کشد تا او به درون بیاید و دزدانه نگاهش می کند و می کوشد بفهمد از دیدن دفتر در دستش چه واکنشی نشان می دهد.