کتاب دوراس، مروری بر زندگی و آثار مارگریت دوراس، نوشته ی فردریک لِبلی از زبان فرانسه با ترجمه ی افتخار نبوی نژاد توسط نشر چام در بازار کتاب ایران منتشر شد. مارگریت دوراس، با نام کامل مارگریت ژرمن ماری دونادیو، متولد ۱۹۱۴، نویسنده، نمایش نامه نویس، فیلم نامه نویس، مقاله نویس و فیلم ساز فرانسوی بود. برخی از منتقدان ادبی لقب «بانوی داستان نویسی مدرن» را به او داده اند. او در طول دوران فعالیت ادبی و هنری خود بیش از نوزده فیلم ساخت و شصت کتاب شامل رمان، داستان کوتاه، نمایش نامه، اقتباس و فیلم نامه نوشت. او به‎جای نام خانوادگی اصلی اش، دونادیو، اسم دوراس، که نام منطقه ای بود که پدرش در آنجا مرده بود، را انتخاب کرد، نامی که تا پایان عمر در تمامی آثارش استفاده شد و همگان او را به این نام می شناسند. دوراس به خاطر گوناگونی و نوگرایی آثارش، همچنین سنت گریزی و ساختارشکنی که موجب شد خلاقیت و نوآوری های جدیدی در ادبیات فرانسه از خود به جای بگذارد یکی از چهره های برجسته ی ادبی نیمه ی دوم قرن بیستم به شمار می رود. زبانش، زبانی شاعرانه است و نثرش، ساده و بی آلایش. کتاب دوراس را از همه لحاظ نخستین زندگی نامه ی واقعی مارگریت دوراس قلمداد می کنند. ناشر معتقد است که «خواندن مارگریت دوراس، بدون خواندن و دانستن زندگی اش کار دشواری است، چراکه رمان های او هرگز به تجربی گرایی صرف محدود نمی شوند، بلکه مسائلی شدیدا شخصی را آشکار می کنند تا جایی که درک آن ها به طور جداگانه دشوار است.» در بخشی از یادداشت ناشر در این باره این جملات را می خوانیم: «منبع مهم موضوعات و الهامات او برای نوشتن داستان هایش زندگی اش بود؛ بسیاری از صحنه ها و شخصیت های زندگی دوراس در رمان های او بازسازی شده اند، و اغلب از تجربیات زندگی خود، به ویژه دوران کودکی اش در ویتنام، در آن ها استفاده کرده است؛ داستان های شخصی اش را در داستان های خود گنجانده و حسی از اصالت و عاطفه ی عمیق پدید آورده است. برای دوراس نوشتن درباره ی خود راهی برای پرداختن به موضوعی ممکن در میان بسیاری از موضوعات دیگر است، بااین حال او در تلاش بود ریشه های میل خود به نوشتن را پیدا کند، و می دانست که از عناصر ناهمگون در تجربیاتش سرچشمه گرفته است؛ جنون مادرش، تجربه ی او از بیداری تمایلاتش، کودکی دشوار او در آسیای جنوب شرقی استعماری در سرزمینی بیگانه و دست وپازدن در فقر، تجربه ی خطرناک او از پیوستنش به جنبش مقاومت فرانسه، اعتیادش به الکل، زندانی شدن دل خراش شوهرش در داخائو، برگشتن به زندگی پس از پنج ماه اغما... بنابراین هر بار برای نوشتن به زندگی شخصی خودش برمی گردد.»