داستان نالا را در سنت داستان سرایی کهن هندی از بهترین نمونه ها شمرده اند. وینترنیتس این داستان شوخ طبعانه را که لحن قصه ی پریان دارد گوهری در ادبیات هند و جهان شمرده و آن را یادگاری ارزشمند از شعر خنیایی عهد باستان نامیده است. در یکی از اقتباس های فراوان از این داستان آن را مغز و جوهره ی مهابهارته خوانده اند. آگوست ویلهلم فون شلگل، شاعر رمانتیک آلمانی که ترجمه ی لاتین این اثر به دست فرانتس پوپ را پیش چشم داشته، این منظومه را در زمره ی لطیف ترین اشعار دانسته و آوازه ی وفاداری دامایانتی در هند را با پنه لوپه در اروپا قیاس کرده است.