رایگان اعتقاد داشتند رادیکالها سعی داشتند نقش سیاسی پادشاه را به یک حاکم تشریفاتی با اختیارات حداقلی برسانند و بر قوه مقننه و مجریه قوی و کنترل امور مالی دولت توسط مجلس تأکید داشتند. دور اول برخورد مجلس و شاه از روز اول، شاه و مشروطه خواهان درک بسیار متفاوتی از نظم جدید مشروطه و اینکه کشور توسط چه کسی باید اداره شود داشتند. شاه احساس میکرد که هیچ چیز اساسی در شیوه حکومت داری تغییر نکرده است، در حالی که مشروطه خواهان معتقد بودند که قوه مجریه در برابر مجلس مسئول است. شاه خواست مجلس در محدود کردن اختیارات سیاسی خود را افراطی و ضد قانون اساسی تلقی کرد. اختلاف اساسی آنها در مورد هدف مجلس و نقش حاکمیت و رابطه آن با مردم آشتی شاه و مجلس را با مشکل مواجه کرد. شاه ایرانیان را رعیتی بیش نمی دانست و م و مجلس آنها را شهروند به شمار می آورد. دور دوم برخورد اصلاح طلبان و نمایندگان انقلابی در درون محفل مشروطه خواهان رادیکالها متقاعد شده بودند که شاه در صدد نابودی مجلس است، همان طور که تزار تمام فکر و ذکرش خلاص شدن از دست دوما بود. رادیکالها مشتاق برپایی نظام پارلمانی فرانسوی یا انگلیسی در ایران بودند و به طور کلی از تجربه روسیه با مشروطیت خسته شده بودند. از سوی دیگر، اعتدالیون اصلاح طلبانی بودند که معتقد بودند روند قانون اساسی را می توان از طریق نوعی آشتی بین شاه و مجلس به منظور ایجاد نظم و ثبات تضمین کرد. موضع آشتی جویانه اصلاح طلبان نسبت به شاه از نظر انقلابیون خیانت به آرمان مردم بود.