عزیز بند باز بود. از همان سال اولی که آمدند میلک، بزرگ دیده بود وقتی که عزیز رفته بود برای چایی گذاشتنِ ساعت دهی، کتری را روی دو سنگِ سیاه گذاشته و بعد ناپدید شده بود. بزرگ کم کم نگران شده بود. گله بالای قله بود. به داداش و عطری گفته بود؛ “بیارین شان نزدیک تر. ساعت دهی بخوریم.” همیشه وقتی عزیز می آمد و چایی را آماده می کرد، صدایشان می کرد. آن روز خبری از او نشده بود. بزرگ، بپر بپر، خودش را از کوه پایین آورده بود. عزیز را ندید اما ریسمانی دید؛ کشیده شده از شاخه های بالای درختِ قیسی به چنارهای نزدیک باغستانان. صدا کرد: -کدام گوری برفتی؟ عزیز از لای شاخه های درخت قیسی بیرون آمد. بزرگ بسم الله گفت و یا امام زمان! عزیز پا برداشته بود از ریسمان بیاید جلو. -بیا پایین! عزیز چوبدستی اش را افقی گرفته بود توی دستش و با تعادل پا گذاشته بود روی ریسمان. بزرگ مانده بود داداش و عطری را صدا بزند یا مراقب باشد اگر عزیز افتاد، بگیردش. عزیز به وسط ریسمان رسیده بود. داداش آب دهانش را قورت داد و گفت: قبلا هم برفته بود البت. -کی؟کجا؟ -تو ره نگفته بودیم. هر وقت برفتی میلک. بزرگ با تعجب به عزیز نگاه کرده بود. چوب تعادلش به هم خورد. عزیز تعادلش به هم خورد. بزرگ، درخت ها را دید که حالا از ریشه در بیایند و عزیز با سر بیفتد روی سنگلاخِ گله خوابان. عزیز به خودش آمد و در حالی که پیشِ پایش را نگاه می کرد، از ریسمان رد شد و بعد تنه درختِ چنار را گرفت و پا گذاشت به سرشاخه هایش و آمد زمین. بزرگ، سیلی محکمی توی گوش عزیز زده بود. عزیز چشمانش برق زده و اشک جمع شده بود توی نی نی چشمانِ بزرگ که هم خوشش شده بود و هم ترس خورده، برادر را نگاه می کرد و دوست نداشت حتی خاری به پای برادر برود چه برسد به اینکه از بالای بلندی بیفتد و درد توی چهار ستون بدنش راه پیدا کند. -نگویی بیفتی و هزار سال بدنامی بگذاری برایم. -حالا که نیفتادم. -با آخری باشد که خَرخَری کار بکنی. عزیز دیگر تا وقتی بزرگ زنده بود، ریسمان نبست اما درست از فردای خاک کردنِ بزرگ بود که عزیز، ریسمان به دست از بالای سنگ قبر بزرگ بلند شد و تنه ی درختِ تادانه را گرفت و بالا رفت. کسی هم اگر آن اطراف بود فقط به قژقژ سارها گوش سپرده بود تا ریسمان بستن عزیز به شاخه های تادانه درخت و بعد آمدن پایین و رساندن آن سرِ دیگر ریسمان به توت دارهای حیاط مسجد. ریسمان هیچ وقت از درخت ها باز نشد؛ زمستان ها هم ریسمان بالای درخت ها دیده می شد؛ البته کسی ندیده بود عزیز از روی ریسمان ها راه برود اما مردم اند و نشخوارشان کلمه که یکی که از دهانش کلمه ای در برود، دیگر نتواند ریسمانِ دروغش را جمع کند. گفته بودند: عزیز از آن تاریخ به بعد روی زمین راه نرفت! خوابیده خانم شنیده بود عزیز بندبازی می کند. حضرتقلی گفته بود: معلوم نی به کی برفته؟ قشنگ خانم هم خوشحال شده بود از شنیدن این خبر و هم دلش شور افتاده بود. -نکن پسر! کار یک دفعه بشود. عزیز خندیده بود فقط. خوابیده خانم اما یک بار بند بازی عزیز را دید؛ آن هم در عروسی مرصع با جهانگیر. خبر پیچیده بود که اژدر بیامده برای عروسیِ خواهرش. رفت و آمدی بین خانواده حضرتقلی با خانواده کاس آقا و صدگل نبود اما خوابیده برای “مَن و مشِ روزگار” هم شده، سری به خاله اش صدگل زد. -به مبارکی! -انشاءالله عروسیِ عجب ناز.