جنایاتی می گشت که مدتی بعد، رنگ تحقق به خود می گرفت. پس از کشته شدن خسرو پرویز نه تنها مردم تیسفون، بلکه ساکنان همه شهرهای دور و نزدیک، آرام و قرار نداشتند، حتی یک روزشان با خوشی به شب نمی انجامید و یک شب شان بدون حادثه یی دلخراش به آخر نمی رسید. آزرمیدخت و خواهرش و نیز سپیدگیسو به میدان که رسیدند، مردمی که در مسیرشان قرار گرفته بودند به احترام دو خواهر زیبا و سیاه موی ساسانی قدری به عقب رفتند، بر همتایانشان فشار آوردند تا محلی برای عبور سه اسب فراهم آید. آن سه از میان جمعیت گذشتند، فاصله شان را با جایگاه اختصاصی گشتاسب برده، به تدریج اندک و اندک تر ساختند و در جایی مستقر شدند که شاه ساسانی به آسانی قادر به دیدن شان باشد. صدای هیاهوی مردم میدان را برداشته بود. آزرمیدخت در آن محیط آکنده از جار مخاطب قرار داد:  جنجال، بانگ برآورد و خواهرش را پوران، دیدی مردم چه راحت به ما راه دادند تا خود را به این مکان برسانیم؟ سر و صدا، فزون از اندازه بود با وجود این پوراندخت از حرکات لبان خواهرش و نیز اصواتی که کمابیش به گوشش میرسید مقصود آزرمیدخت را دریافت، سرش را به کنار گوش او آورد و پرسید: 
تو را از این سخنان چه منظور است؟ آزرمیدخت کوشید تا با صدای بلند حرف دلش را ابراز دارد مقصودم این است هنوز مردم دل با ساسانیان دارند فقط کافی است آنان را به سوی خود جلب کرد؛ تا به حمایت مان برخیزند. به ناگاه جارچیانی که در هر صد گام به صد گام در پیرامون میدان قرار داشتند، فریاد رسای شان را یک یک سر دادند.

مردمان خاموش مردمان به هوش هم اینک شاه شاهان گشتاسب برده، به میدان می آیند و با همراهانشان در جایگاه ویژه شان قرار میگیرند تا از نزدیک شاهد مجازات زنان بد زبانی باشند که به ساحت شاهانه شان بی احترامی کرده اند. هر جمله یی که یکی از منادیان بر زبان می آورد هنوز کاملاً به آخر نرسیده، توسط جارچی دیگری تکرار میشد چنین کاری موجب گردید هیاهویی که در میدان جریان داشت به یک باره فروکش کند و به سکوت بگراید.