کتاب دوازده به علاوه ی یک

-آقای دوباتن، از اینکه کتاب هاتان در ایران ترجمه و منتشر شده چه احساسی دارید؟ *همیشه باعث افتخار است که اثری از آدم به زبان دیگری ترجمه شود اما ترجمه ی آثارم به فارسی مرا بیشتر شگفت زده می کند، چون می دانم به ندرت کتاب هایی از این قبیل در ایران منتشر می شود. خب، شرایط سیاسی را هم نباید از یاد برد و تنش سیاسی زیادی بین انگلستان و ایران وجود دارد و به راحتی نمی شود فهمید که واقعیت از چه قرار است، اما در این بین، ادبیات به خوبی بین این دو کشور جریان دارد و با تمامی تفاوت ها، چیزهای زیادی برای ارتباط برقرار کردن بین آدم ها وجود دارد. -اولین آشنایی شما با مارسل پروست در چه زمانی بود و خواندن شاهکارش در آن زمان چه تاثیری بر شما گذاشت؟ همان وقت بود که به جادوی این کتاب سحر انگیز پی بردید یا پس از گذشت زمان این اتفاق افتاد؟ *اولین بار پروست را در سن هجده سالگی خواندم و همان وقت بود که حسابی شیفته‎اش شدم. قبل از آن هم اسم پروست را شنیده بودم اما همیشه تصور می کردم که احتمالا از این دسته نویسنده های مشهور خسته کننده باشد، اما شروع کردم به خواندن پروست و واقعا شیفته ی آن شدم و خلاف تصورم، فهمیدنش به هیچ وجه مشکل نبود. تصور کنید که یک نویسنده سی صفحه ی تمام اولین جلد کتابش را صرف این می کند تا بگوید چقدر دلش برای مادرش تنگ شده وقتی که دیگر حاضر نیست شب ها بر بالینش بیاید و قبل از خواب او را ببوسد. نگاه کنید چه موضوع خودمانی و صمیمانه ای را پروست برای توصیف کردن انتخاب کرده. همیشه باور بر این بوده که آدم بزرگ ها نباید حرف این چیزها را به میان بیاورند اما پروست آدم صادقی است و از بیان کردن این صداقت نمی ترسد و به راحتی احساسات ظزیف و حساسش را بیان می کند و درباره ی چیزهایی می نویسد که ما هم همان را احساس می کنیم اما در به یاد آوردنش با خودمان روراست نیستیم وخودمان را گول می زنیم. -چه زمانی تصمیم گرفتید کتاب پروست چگونه می تواند زندگی شما را دگرگون کند را بنویسید و چرا چنین تصمیمی گرفتید؟ یک جور احساس دِین می کردید به مارسل پروست؟ *حتی وقتی دانشجو بودم، همیشه به دوستانم می گفتم که بالاخره من کتابی با چنین عنوانی می نویسم و این ماجرا بین دوستانم به یک شوخی تبدیل شده بود. عنوان کتاب بیشتر شبیه یک کمدی است اما در واقع، من کاملا جدی بودم. نویسنده ها واقعا قادرند که زندگی ها را دگرگون کنند چون همین ها هستند که باعث می شوند ما خودمان و دیگران را با افق دید بهتری ببینیم و بفهمیم. نویسنده ها زندگی را برای ما فهمیدنی تر و روشن تر می کنند. در این بین، مارسل پروست برای من از این دسته نویسنده‎ها بود. وقتی خواستم کتاب را بنویسم، روش خودم را پیش گرفتم و در اصل متضاد چیزی پیش رفتم که طبق آموخته های دانشگاهی باید آن طور عمل کرد. در دانشگاه همه چیز را پیچیده می کنند. هیچ سوالی مضحک تر از این نیست که آدم از یک دانشجوی حرفه ای ادبیات بپرسد: چرا چنین تحقیقی می کنی؟ این سوال مضحک به نظر می رسد چون طبق آموخته های آکادمیک باید قبل از جواب این سوال را بدانید. اما من خواستم سوالات کاملا بنیادی مطرح کنم، اینکه چرا می خوانیم؟ چرا بعضی از کتاب ها مهم اند؟ چه چیز در این کتاب وجود دارد که مهمش کرده؟