کتاب اقیانوس نشر افق

دارم یادداشت های روزانه ام را می نویسم چون معتقدم جانم در خطر است! در ضمن راه دیگری هم به ذهنم نمی رسد که ترس هایم را ثبت کنم. نه می توانم این ها را به پلیس گزارش کنم، علتش را بعداً برایتان می گویم، و نه به هیچ کدام از دوستانم اطمینان دارم. تازگی ها اعتمادبه نفسم را شدیداً از دست داده ام و همین طور از نظر عقلانیت و نوع دوستی آسیب های جدی به من وارد آمده. این ها مسائلی آشکارند که بحثی درشان نیست، اما همیشه ابهام های دردناکی وجود دارند که چه کسی را باید مقصر این بلایا بدانیم. شاید باید خودم را مسئول بدانم. بگذارید برایتان مثالی بزنم. دیشب با همسرم کورا نشسته بودیم سر میز شام می خوردیم. ساعت شش و نیم بود. تنها دخترمان دیگر با ما زندگی نمی کند، از اینجا رفته. ما این روزها در آشپزخانه غذا می خوریم، سر میزی مزین به یک تنگ شیشه ای با ماهی قرمزی در آن. کالباس سرد داشتیم با سالاد سیب زمینی. وقتی اولین قاشق از سالاد را در دهانم گذاشتم ، فوری آن را تف کردم. زنم گفت: «ای بابا! می دونستم این طور می شه. شیشه ی بنزین سفید فندکت رو گذاشتی تو انباری، لابد من با سرکه عوضی گرفتم!» عرض نکردم؟ حالا شما چه کسی را مقصر می دانید؟ من همیشه آدم دقیقی هستم، اینکه هر چیز را سر جای خودش بگذارم و اگر سرکار خانم می خواهد مرا مسموم کند، دیگر لازم نکرده این قدر خنده دار و احمقانه عمل کند و بنزین فندک را به جای سرکه در سالاد بریزد. لابد اگر من شیشه ی بنزین را در انباری نمی گذاشتم، این اتفاق هم نمی افتاد. اجازه بدهید چند کلمه ی دیگر درباره ی آن شب حرف بزنم. شام که می خوردیم، ناگهان رعد و برق زد و آسمان سیاه شد. باران بنا کرد شرشر باریدن. همین که شام مان تمام شد، کورا بارانی اش را پوشید، کلاه حمام سبزرنگش را سرش گذاشت و رفت توی حیاط تا چمن ها را آب بدهد! من او را از پنجره نگاه می کردم. انگار اصلاً متوجه نبود باران دارد روی سرش شرشر می بارد. بی خیال ایستاده بود و با چه دقتی چمن را آب می داد، به خصوص جاهایی را که چمنشان از بین رفته یا زرد شده بود. نگرانی ام همه این بود که نکند از چشم همسایه ها بیفتد و اعتبارش را از دست بدهد. الان است که زن خانه ی کناری به خانمی که منزلش گوشه ی خیابان است تلفن کند و بگوید می دانی کورا فرای دارد توی این باران چمن حیاطش را آب می دهد! خواست قلبی ام که نکند با این کارهایش مسخره ی دیگران شود مرا به طرفش کشاند، هر چند همچنان که چتر روی سر به طرفش می رفتم، می دانستم که حرفم بر او اثر ندارد و نمی توانم او را به خوبی و خوشی از کارش باز دارم. باید چه می گفتم؟ یکی از دوستانش پشت تلفن با او کار دارد؟ خیر قربان، کورا دوستی ندارد. گفتم: «بیا تو عزیزم. ممکنه صاعقه بهت بزنه!» با آن صدای گوش نوازش گفت: «نه، صاعقه کجا بود! شک دارم دیگه بزنه.»