مامان ما را با ماشین به بیمارستانِ تخصصیِ کودکان در رد آیلند می برد تا معاینه های فصلی مان را انجام دهیم و مطمئن شویم اعضای بدنمان به اشتباه برنامه ریزی نکرده اند. و امروز دکتر دریک مثل دفعه های قبل کار آموزهایش را با چشم های از حدقه درآمده دور خودش جمع کرده و از ما می پرسد ناراحت نمی شویم شاگردهایش شاهد معایناتمان باشند؟ ناراحت می شویم! البته که ناراحت می شویم! اما چطور می توانیم با دکرت دریک با آن روپوش سفید و گوشیِ معاینه ی قلبش مخالفت کنیم؟ بنابراین شانه هایمان را بالا می اندازیم و اجازه می دهیم کارآموزهای دکتر با دهان های به هم فشرده و نگاه های شگفت زده خودشان را آنقدر جلو بکشند که پاهای همدیگر را لگد کنند و تماشایمان کنند.

«این ما هستیم و زندگی می کنیم. شگفت انگیز نیست؟ به هر حال از عهده اش برمی آییم. این داستان درباره ی متفاوت بودن است. دربارهي گریس و تی پی دو خواهر دو قلوی به هم چسبیده که ناگهان باید وارد جامعه شوند؛ جامعه ای که پر است از نگاه های خیره ی تمسخرآمیز و سوال های بی رحمانه و گاه قضاوت های سنگدلانه.

اما پیش از همه چیز، این دو خواهر انسانند و خواهان زندگی ای معمولی همچون زندگی دیگران.

آیا آنها نمی توانند دوستانی حقیقی پیدا کنند؟ تجربه ی عشق چطور؟»

کروسان، نویسنده ی ما یک نفر در مقدمه ی کتاب آورده است: «گرچه داستان تی پی و گریس زاییده ی تخیل خودم است، اما تمام جزییات برگرفته از زندگی واقعی دوقلوهای به هم چسبیده است. هر مورد از دوقلوهای به هم چسبیده شرایط خاص و منحصر به فرد خودشان را دارند و در مورد این شکل از دوقلوها من تلاش کردم اطلاعات پزشکی لازم را از متخصص های قلب در بیمارستان ها و مراکز علمی دیگر تهیه کنم.
تحقیق برای نوشتن این داستان بسیار دردناک بود و من در این رابطه و با دیدن فیلم های مختلف و خواندن داستان های مختلف، می توانم به جرات بگویم که ساعت ها اشک ریختم.»