در اين کتاب بيان مي گردد که اثر هنري را در شرايط مدرنيته مي توان به دو شيوه توليد و به عموم عرضه کرد: به منزله کالا يا به منزله ابزار تبليغات سياسي. تقريباً مي توان ميزان هنر توليد شده در چارچوب اين دو رژيم را برابر دانست، اما در شرايط حاکم بر صحنه هنر معاصر مي بينيم که نگاه کالايي به تاريخ هنر بيشتر و نگاه تبليغاتي- سياسي به هنر بسيار کمتر است؛ هنر از اين منظر چيزي است يکسره بي قدرت و ناقد هرگونه ملاک درون ماندگار براي گزينش و هرگونه منطق درون ماندگار براي تکوين. هنر معاصر هم زمان در دو جايگاه تصوير و نقد تصوير قرار مي گيرد و قدرتش را با تملک حرکت هاي شمايل شکنانه اي که متوجه آن است نشان مي دهد. چيزي پارادوکسي به نام اثر هنري مدرن مولود همين تملک بنيادين است.

در دهه های اخیر پیوسته بیش از پیش، شاهد جابه جایی علاقۀ دنیای هنر از اثر هنری به سند هنری بوده ایم. این جابه جایی خصوصاً علامت یک دگرگونی گسترده تر در هنر امروز است و از همین رو باید آن را به تفصیل تحلیل کرد. اثر هنری در تلقی سنتی چیزی است که فی نفسه به هنر تجسم می بخشد و آن را بی واسطه حاضر و رؤیت پذیر می کند. وقتی به یک نمایشگاه می رویم معمولاً تصور می کنیم آنچه آنجا می بینیم خودِ هنر است، خواه تابلو یا مجسمه یا طراحی یا عکس یا ویدئو یا اثر حاضر آماده یا چیدمان. البته اثر هنری ممکن است به فلان یا بهمان طریق به چیزی غیر از خود اشاره کند، مثلاً به چیزهای واقعی یا به موضوعات سیاسی. ولی اثر هنری ممکن نیست به هنر اشاره کند، چون خودش همان هنر است؛ اما این تصور سنتی دربارۀ آنچه در نمایشگاه یا موزه می یابیم پیوسته گمراه کننده تر از آب در می آید. امروزه در مکان های هنری پیوسته بیش از پیش، نه فقط با اثر هنری، بلکه با سند هنری مواجه می شویم. سند هنری نیز ممکن است نقاشی یا طراحی یا عکس یا ویدئو یا متن یا چیدمان باشد؛ یعنی باز همۀ آن شکل ها و رسانه هایی که قالب سنتی ارائۀ هنرند؛ اما در مورد سند هنری، می بینیم این رسانه ها هنر را نمایش نمی دهند، بلکه صرفاً گواه آن اند. سند هنری بنابر تعریفش هنر نیست؛ سند هنری صرفاً به هنر اشاره می کند و دقیقاً از همین طریق معلوم می کند که هنر در اینجا، دیگر چیزی حاضر و بی درنگ رؤیت پذیر نیست، بلکه غایب و پنهان است. سند هنری دست کم از دو طریق متفاوت به هنر اشاره می کند. سند هنری ممکن است به اجراها یا چیدمان های موقت یا اتفاق هایی اشاره کند که مانند اجراهای تئاتر ثبت می شوند. در این موارد می شود گفت این ها رویداد هایی هنری اند که زمانی حاضر و رؤیت پذیر بوده اند و سندی که سپس به نمایش درمی آید صرفاً بناست راهی باشد برای به یادآوردن آن ها.