می توانست صحنه ی رویداد را به صورتی کامل به ما نشان دهد؛ برای نمونه صحنه ی بالکن در پرده ی دوم

در رومئو و ژولیت مانند بسیاری دیگر از بازی های شکسپیر افزون بر بخش اصلی سن، از بخش انتهایی سن اتاق مخفی و از بخش بالایی (بالکن) نیز استفاده میشود. بخش بالایی سن همیشه با ژولیت پیوند دارد. وی از پنجره ی بالکن با رومئو که در پایین ایستاده سخن می گوید (پ ۲ ص ۲ ) و در (پ ۳ ص۵) او را در کنار رومئو صحنه در همان جا می ماند تا رومئو او را ترک گوید و به محل تبعیدش در مانتو وا برود بخش انتهایی سن که با پرده یی پوشیده شده گاه محل پنهان شدن رومئو در کلبه ی راهب است؛ و هنگامی که راهب او را میخواند رومئو از پشت آن پرده بیرون می آید و به بخش جلویی سن گام میگذارد (پ ۳ ص ۳)؛ این محل در (پ۴ ص ۳ اتاق خواب ژولیت است نقش اتاق خواب ژولیت را ایفا می کند؛ زیرا اجرای آن صحنه در بخش بالایی سن بسیار دشوار می شده است و شرح صحنه ی اصلی هم میگوید که دایه در پایان صحنه پرده ها را میکشد و تنها این بخش از سن است که پرده دارد. در بعضی از صحنه ها برای نمایان کردن وسعت محل پرده های بخش انتهایی را باز میکردند و فضای آن را به فضای سن اصلی می افزودند، مانند صحنه یی که راهب و پاریس و نوازندگان آمده اند تا ژولیت را برای مراسم عقد به کلیسا ببرند، اما ژولیت در بسترش در خوابی شبیه به مرگ فرو رفته است. در (پ ۲ ص ۲) نیز از بخش اصلی سن و بالکن به طور همزمان استفاده میشود در این صحنه رومئو در بخش اصلی صحنه در پایین است و ژولیت در بالکن . شرح صحنه اصلی آغاز این صحنه را چنین می خوانیم: رومئو می آید، تنها در سده های بعد ویراستاران جای بازی را هم به عبارت پیش افزوده و پس از آن نیز اضافه کرده اند: