آمریگو بوناسرا در دادگاه جنایتی شماره ی سه نیویورک به انتظار عدالت نشست، به انتظار انتقام از مردانی که آن طور بی رحمانه به دخترش آسیب رسانده بودند، چون سعی کرده بودند به او تجاوز کنند. قاضی، مردی هیکل دار، آستین های ردای سیاهش را بال زد، گویی می خواست با دو جوانی که پشت نیمکت ایستاده بودند در بیفتد؛ صورتش سرد از نفرت و قدرت بود. در این میان یک چیز سرجایش نبود. آمریگو بوناسرا آن را حس می کرد، اما نمی فهمید چیست. قاضی با تندی گفت: شماها مانند بدترین مجرمان رفتار کردید. آمریگو بوناسرا با خودش گفت: البته، البته، مانند حیوانات، حیوانات. دو جوان، با صورت های تازه اصلاح کرده و موهای براقشان حالتی شرمنده به خود گرفتند و سرشان را به نشانه ی شرمساری پایین انداختند. قاضی ادامه داد: شماها مثل حیوانات وحشی رفتار کردید و شانس آوردید که به آن دختر بیچاره تجاوز جنسی نکردید، وگرنه بیست سال حکم زندان به تان می دادم. قاضی مکثی کرد. زیرکانه، چشم هایش را در پشت ابروهای قهوه ای رنگ پرپشتش به آمریگو بوناسرا دوخت که صورتش درهم رفته بود و سپس به سمت پوشه ی گزارش ها در جلویش پایین انداخت. اخمی کرد و گویی که خلاف میل طبیعی اش راضی شده، شانه هایش را بالا انداخت. دوباره به حرف آمد و گفت: اما به خاطر جوانی تان، به خاطر نداشتن سابقه، به خاطر خانواده های خوب تان و به خاطر اینکه قانون به دنبال انتقام نیست، شما را به سه سال زندان تعلیقی محکوم می کنم. این تنها تجربه ی چهل ساله‎ی آمریگو بوناسرا در برگزار کردن عزاداری حرفه ای بود که از بروز خشم و نفرت بر چهره اش جلوگیری کرد. دختر جوان زیبایش هنوز در بیمارستان بود، با فکی شکسته که به وسیله ی سیم نگه داشته شده بود. حالا این دو حیوان آزاد می شوند؟ همه‎اش یک بازی بود. او والدین خوشحال را تماشا کرد که بچه های عزیزشان را در آغوش گرفتند. آه، همه ی آن ها خوشحال و خندان بودند… بغض و نفرت گلوی بوناسرا را فرا گرفت. دندان هایش را به هم فشرد. دستمال جیبی سفیدش را بالا آورد و روی لبانش گذاشت. هنگامی که دو جوان راحت از پشت سرش رد شدند، چنین حالتی داشت. آن ها با اعتماد به نفس و بی خیال رد شدند، لبخند زنان و بدون اینکه حتی نگاهی به او بیندازند. بدون اینکه کلامی بگوید اجازه داد بگذرند و دستمال نوی سفید را بر دهانش فشرد. حالا والدین آن حیوانات آمدند. دو مرد و دو زن هم سن و سال خودش، اما با سر و وضع و ظاهری بیشتر آمریکایی. آن ها به او با شرم نگاهی انداختند، اما در نگاه شان چیز عجیب دیگری نیز بود، حس پیروزی! بوناسرا بالاخره اختیازش را از دست داد. به سمت آن ها خم شد و با صدای شکسته فریاد زد: شما گریه خواهید کرد همون طور که من گریه کردم. من شما رو به گریه می اندازم همون طور که بچه هاتون منو به گریه انداختند. دستمال حالا روی چشمانش بود. وکلا موکلان شان را مانند یک گروه درهم تنیده ی کوچک به جلو راندند: دو مرد جوان در محاصره ی آن ها، گویی به قصد مراقبت از والدین شان به عقب خیره شده بودند که یک مامور تنومند با سرعت جلو آمد و راه خروج ردیف بوناسرا را سد کرد، هر چند نیازی نبود. آمریگو بوناسرا در تمام طول زندگی اش در آمریکا به نظم و قانون اعتقاد داشت و این به نفعش نشده بود. با اینکه مغزش مملو از نفرت و رویای خرید یک اسلحه و کشتن آن دو جوان بود و فکر این کار تا جمجمه اش نفوذ کرده بودف به همسر هنوز گیجش رو کرد و توضیح داد: اون ها ما رو به مسخره گرفتند. زن مکثی کرد و سپس بدون اینکه از عولقب جوابش ترسی به خود راه دهد گفت: برای اجرای عدالت باید جلوی دون کورلئونه زانو بزنیم…