همان شب گذشته همه رسما، علنا، صریحا و موکدا به سیاوش توصیه کردند برای زن پیدا کردن و پیشنهاد کسی به طهمورث، اطراف او نگردد و کل خانواده را با دردسر مواجه نکند! اولین جلسه را ساعت یک بعد از ظهر روز جمعه، یعنی دقیقا فردای جلسه ی خانه ی پدری، رودابه با برادرزاده اش گذاشت. یک فهرست یازده نفره که به ترتیب روی کاغذ نوشته شده بود پیش روی عمه خانم بود و طهمورث که یا هنوز گرم بود و نمی فهمید چه بلایی قرار است سرش بیاید یا کلا درک درستی از ماجرا نداشت، کماکان مظلوم و معصوم به نظر می رسید. برادر زاده و عمه مانند دو شطرنج باز روبه روی هم نشسته بودند، با این تفاوت که طهمورث از اساس مهره ای برای بازی و جدال نداشت! خب طهمورث جان، من بیشتر از همه به فکرتم. دیشب خواب رو به چشمام حروم کردم، نشستم یه لیست و ایدئال ترین و عاشقانه ترین ازدواج هایی که می تونی داشته باشی، درست کردم. یازده نفر هستن. -عمه، یعنی من یه ضرب می تونم یازده تا ازدواج عاشقانه داشته باشم؟ من توی عمرم یه بار هم عاشق نشده م. بی خیال! ول کن این حرف ها رو. خوب گوش بده تو همین یه مجلس سر و ته قضیه رو هم بیاریم تا دست زیاد نشده. -دست زیاد نشده؟ مگه می خوایم فست فود بزنیم توی محل، عمه؟! هی الکی حاشیه نرو. خوب گوش کن. اولی اسمش عصمت و فامیلیش بوریابافِ. لواسانیه. می خواست لیسانس مامایی بگیره اما ترم دوم ول کرد. سنش هم به ت می خوره. توی دبیرستان با هم بودیم اما حتا از من به این جوونی هم یه سال کوچیک تره!…