چشیدن دستان عاشق و معشوق و متحد شدن آنها نیست، بلکه اتحادی دلالتگر و ارزشمند است که میان کلمات مهجور ایجاد شده و جرقه های آنها که از گریبان شعر بیرون پریده است و دوم جوانب روابط مجازی یا حالت تشخص سحرآمیز واژه هاست که عهده دار بیانی عاطفی شده اند. نیما وزن شعر فارسی را به سه دوره تقسیم کرده است: ۱- دوره ی انتظام موزیکی ۲- دوره انتظام عروضی که متکی بر دوره ی قبلی است ۳- دوره ی انتظام طبیعی است. در حقیقت در کارگاه شعری نیما مانور هجاها خود را به چشم ذهن شاعر تحمیل میکنند و این یکی از اسرار شعر سرایی اوست. آن چنانی که برای یک موزیسین صفت نتها رژه میرود. بدین گونه برداشت از کلمات، بستگی با پرورش استعداد و طبیعت و ذوق او دارد یا ناشی از بعضی موهبت های ناشناخته و ناآگاه شاعر است و یا مستقیماً مربوط به اعتقاد او درباره ی مبنای ارزش واژه هاست.» توللی تا حدودی به طبیعت زبان یا زبان طبیعی بر پایه مدل ،روایی وصفی نیما نظر داشته؛ یعنی او وزن شعر را از موزیک جدا کرده است. نیما بر این باور است که موزیک قدما سوبژکتیو است و اوزان شعری ما هم به تبعیت از آن سوبژکتیو درون سو انتزاعی به کار اوصاف ابژکتیو (واقعی) امروز در ادبیات معاصر نمی خورد. به عنوان مثال توللی در شعر فردای انقلاب موزیک و ریتم شعرش از بیرون طبل میزند و وزن شعر مفعول فاعلات برآمده از وجود خودجوش شاعر و طبیعت و اقتضای شعری او نیست بلکه جزیی مستقل است که به شکل بحور عروضی در ذهنیت شاعر وجود دارد شاعر بعد از نوشتن اولین مصراع شیپور انقلاب پرجوش و پرخروش مجبور به تکرار مصراع های بعدی شده است.