تمام عرض اتوبان را با تابلوهای هشدار دهندۀ بزرگ مسدود کرده بودند. پلی که سابقاً اینجا روی رودخانه قرار داشت تخریب شده بود؛ آن را بادقت تمام از همان جا که پشته شروع می شود منفجر کرده بودند. سیم های زنگ زده، همه رشته رشته از پایه های فولادی آویخته بود. تابلوهایی به ارتفاع سه متر هشدار می دادند که در پس آن ها چه چیزی در انتظار است: مرگ! تصویر جمجمه و دو استخوان متقاطع که ده برابر اندازۀ عادی بزرگ شده بود و آن را با سفیدی خیره کننده ای روی زمینه ی سیاه نقش کرده بودند همان هشدار را برای کسانی که خط و نوشته سرشان نمی شود به تصویر می کشید. در آن حاشیۀ پرت افتادۀ راه، شاگردان کلاس های تعلیم رانندگی، با جدیت و پشتکار، پدال های گازشان را می آزمودند و برای آنکه در کار با فرمان و دنده مهارت بیشتری پیدا کنند، دنده عقب، گاهی به چپ و گاهی به راست می پیچیدند. در این قسمت سد که از مقابل زمین گلف و از میان باغچه ها می گذشت، مردان و زنانی خوش پوش، با قیافه هایی برآسوده از زحمت کار روزانه، به طرف سراشیب، به طرف تابلوهای تهدید کننده ای که در پس آن ها کارگاه های ساختمانی پنهان شده و مرگ را به ریشخند گرفته بودند در حرکت بودند. از پس مرگ، دودی آبی رنگ از بخاری هایی که نگهبانان شب داشتند قابلمه ها و نانشان را روی آن گرم و چپق هایشان را با آتش آن روشن می کردند به هوا برمی خاست. پله های پرزرق وبرق از چنگ ویرانی گریخته بودند و حالا در این گرمای عصر تابستان فرصتی برای نشستن در اختیار رهگذران خسته می گذاشتند. از ارتفاع بیست متری می شد روند پیشرفت کارها را تماشا کرد: غواصان زردپوش در اعماق آب فرو می رفتند، حلقه های جرثقیل را به تکه های تیرآهن و بلوک های بتونی وصل می کردند و آن وقت بود که جرثقیل ها طعمه های آب چکان خود را بالا می کشیدند و بار قایق های بارکش می کردند.