این رمان روایتگر داستان زندگی استاد زبان شناس سالخورده ای است که بر اثر سانحه ای طبیعی جوانی خود را باز می یابد. این تغییر معجزه آسا توجه همه، به ویژه نیروهای نازی را معطوف به خود می کند و آن ها در صدد آن بر می آیند تا پرده از رمز و راز این تناسخ بردارند. استاد زبان شناس تمام آنچه را که می بیند در لحظه دریافته و از آن لذت می برد. او ترجیح می دهد که آزمون و خطا نکند و از همراهی زنی که بسیار یادآور دلبر روزگار جوانی اش است، لذت ببرد!! و... .

پروفسور دوباره بلند شد و شروع به قدم زدن در اتاق کرد، بی هدف دفتر یادداشت را در دست های خود جابه جا می کرد. ناگهان مقابل دومینیک قرار گرفت و مستقیم به چشم هایش خیره شد. «اما این مجموعه تصادف ها را چطور توجیه می کنی: برای اولین بار تو زندگی ت دچار بی خوابی شدی، به دنبالش و همون طور که خودت هم گفتی اولین خواب گردی عمرت رو داشتی. در زمان خواب گردی هم کنار گل های رز بودی و دقیقاً همون جایی قرار داشتی که اون سمت و تو خیابون یه ماشین با چراغ های خاموش منتظرش بود.» پس از چند لحظه پروفسور ادامه داد: «ماشینی که سریع و بعد از روشن شدن زنگ خطر از اون جا رفت. تمام این ها رو چطور توضیح می دی؟» دومینیک شانه های خود را با سستی بالا انداخت و گفت: «اصلاً متوجه نمی شم. تا هفتۀ قبل برام سخت بود که بتونم بعضی خواب هام رو از واقعیت تشخیص بدم. باید با یه سری مدارک واضح متقاعد می شدم. اما این بار…خواب گردی، ماشینی که منتظر من بوده…» پروفسور کیف خود را که تقریباً پر بود، باز کرد و دفتر یادداشت را در کنار مجلات و جزوه ها قرار داد. «به خاطر حرف هایی که الان دوباره زدی، اگه به خاطر عکس های خانوادگی ت تو رو نمی شناختم، اگه عکس هایی از سی تا شصت سال قبلت ندیده بودم، ختماً فرضیۀ ادارۀ امنیت رو می پذیرفتم: اینکه شخصی که اون ها فکر می کنن هستی…» به محض خاموش شدن چراغ صدای خود را شنید که مشغول فکر کردن بود، چرا تا این حد آشفته ای؟ همه چیز داره به طور طبیعی جلو می ره. باید همین طور اتفاق می افتاد تا بقیه گیج بشن، تا مردم فکر کنن که نمی تونی رؤیا و واقعیت رو هم از هم تشخیص بدی و یا مسائلی از این دست. امکان نداشت بتونی پوششی بهتر از این پیدا کنی. بالاخره متوجه می شی که خطری وجود نداره و می تونی بدون نگرانی کارهات رو انجام بدی. ناگهان شوکی به دومینیک وارد شد، پس از وقفه ای زمزمه کرد: «تو کی هستی که مراقب منی؟» چندین لحظه منتظر ماند. سپس متوجه خود شد که دارد با صدای ناآشنایی می پرسد: «فکر می کنی تمام اتفاقاتی که برات افتاده شانسی بوده؟» او صحبت خود را قطع کرد: «مسئله این نیست که چه چیزی رو باور دارم و چه چیزی رو باور ندارم، تو کی هستی که مراقب منی؟»