کتاب ولی دیوانه وار...

درس هایت را که خوانده باشی، امتحان هایت را که داده باشی، مدرک هایت را که گرفته و نگرفته رها کرده باشی، شکنجۀ کودکی ات را که در آب انبار آن خانۀ بنارس جا نگذاشته باشی و زنده به گور که شده باشی و بزرگ نشده که بزرگ شده باشی، دیگر باید بنشینی و به یاد بیاوری و حواست باشد که از یاد نبری. دایی بهروز دستم را گرفت برد وسط حیاط. درِ آب انبار افتاده بود کف زمین، وسط موزاییک ها. کوچک بود. چهارگوش بود. زنگ زده بود. یک قفل بزرگ حلقه شده بود به حلقۀ آهنی اش. دایی بهروز نشست، کلید انداخت قفل را از حلقه کشید بیرون. درِ آب انبار را باز کرد. پرسید: «خودت می ری این تو یا به زور بندازمت؟» دیدم آب انبار خانۀ ما آب ندارد، ولی نردبان دارد. گفتم: «خودم می رم.» خیلی وقت بود می خواستم بدانم زیر موزاییک های بنارس ما چه خبر است. دایی بهروز ایستاد بالای سرم تا خودم را از نردبان رساندم به ته آب انبار. از آن پایین و از آن تاریکی قامت دایی بهروز را دیدم که ایستاده بالای آن چهارگوشِ روشن و پایین را می پاید. گفت: «قبل از شام می آم سراغت.» گفت: «اگه تصمیم گرفته باشی دختر خوبی بشی، اجازه می دم بیای بیرون!» صداش از بالای دنیا می آمد. شده بود ملک الموت یا چی، نمی دانم. از آن ته که نگاهش کردم دیدم شده غول. دوباره گفت: «تا شب باید دختر خوبی بشی! و درِ دنیا را از آن بالا انداخت روی سرم بست، قفل کرد رفت. انعکاس صدای افتادنِ آن در، صدای بسته شدنش بالای سرم، انعکاس صدای قفلی که انداخت به آن، کَرَم کرد. ظلمات آن جایی که افتاده بودم توش، کورم کرد. طول کشید تا نور را از آن دو روزنۀ ریز و روشن که قفل را به آن چفت کرده بود، ببینم. دو خط موازی و نازک از نور کشیده شده بود روی نردبان در ظلمات. ظهر بود. تابستان بود. نصیبم از همۀ آفتاب، از آن ظهر تابستان، فقط آن دو خط نازک نور بود از آن دو روزنۀ ریز. دایی بهروز برگشت با کلید یا با چی، نمی دانم، از آن بالا ضربه زد روی درِ آب انبار. انگار که مُرده ای را صدا بزند از توی گوری. انگار که فاتحه بخواند، ضربه زد روی در آهنیِ آب انبار. گفت: «باید دختر خوبی بشی، اگه نه می مونی همون جا!»