اتوبوس بودند از کجا میتوانست بفهمد او کدام یک از آن هاست؟ عمه مایرا چطور می خواست او را بشناسد؟ پسر به دوستانش در ویلوویک فکر میکرد. وقتی او نیست آنها چه کار می کنند؟ آیا آرزو میکنند کاش او پیش آنها بود؟ یا فقط دهن دره ای می کنند و پی تعطیلات تابستانشان می روند؟ امیلی کروز.... اما او تصمیم خودش را گرفته و سعی کرده بود فکر دختر را از سرش بیرون کند. او می توانست بدون امیلی کروز هم سر کند. البته که میتوانست . اما متوجه شد دوست دارد دخترک متوجه غیبتش بشود. و بعد با خودش گفت فکر کردن درباره ی چنین چیزهایی خیلی احمقانه است. مگر نه این که او به زودی برمیگشت؟ اما به نظر می رسید آنچه اکنون اتفاق می افتاد چیزی شبیه حس رفتن برای همیشه بود. در این بازه ی زمانی خالی در حالی که مسکن مألوفت را پشت سر گذاشته ای در واقع انگار خودت هم هیچ کس نیستی تو با وجود آدم های دوروبرت که می شناسندت کسی بوده ای؛ اما وقتی بلند میشوی و همه چیز را ترک می کنی، آن مسکن مألوف چنان ناپدید میشود که گویی اصلا از اول واقعی نبوده. آن جا را ترک میکنی و وقتی در راه هستی حس میکنی خودت هم داری ناپدید می شوی اما او لازم نبود چنین حسی داشته باشد. او قرار بود

تنها برای مدت کوتاهی دور باشد مامان جان به زودی خوب می شد و او زندگی قبلی اش را در ویلوویک از سر می گرفت. پسر آهی کشید و از پنجره ی کناری اش با دقت به بیرون نگاه کرد، اما چیز زیادی برای نگاه کردن وجود نداشت این جا در مناطق حومه ای، زمین....

جو، پسربچه ی یتیم دوازده ساله ، رویایی دارد. آقای بلدروال ، مرد بسیار ثروتمندی که در خیابان اعیان نشین های استریت زندگی میکند، حاضر می شود جو را به فرزند خواندگی قبول کند و تمام ثروتش را به او ببخشد؛ البته مشروط بر این که جو رویای خود را فراموش کند.

درباره ی نویسنده

ناتالی بابیت نویسنده و تصویرگر آمریکایی (۱۹۳۲-۲۰۱۶) ابتدا به کار تصویرگری کتاب کودک اشتغال داشت و دو کتاب شعر نیز برای کودکان نوشت. سپس به رمان نویسی رو آورد و برای دومین رمانش بلندی نیناک (۱۹۷۱) نشان نیوبری را دریافت کرد. زمان دیگرش به نام خانواده ی جاودان تاک (۱۹۷۵) در فهرست کتابهای برتر «انجمن کتابخانه ی آمریکا قرار گرفت. وی در سال ۱۹۷۵ برنده ی جایزه ی کریستوفر و در سال ۱۹۸۲ نامزد جایزه ی هانس کریستین اندرسن شد.