کتابی که تحت عنوان مددکاری فردی به دانشجویان و مددکاران اجتماعی و عامه خدمتگزاران و ایثارگران جامعه عرضه می گردد دارای دو بخش است
بخش اول به مباحث نظری در مددکاری اجتماعی اختصاص دارد که ابتدا به تعریف روشهای مددکاری می پردازد و سپس روش مددکاری فردی را تشریح می کند.
در بخش دوم که مختص تجربیات عملی است تعدادی گزارش مددکاری فردی همراه با تحلیلهای حرفه ای ارائه میشود که برای آموزش روش مددکاری فردی به دانشجویان و علاقه مندان می تواند روش بسیار مؤثری باشد.
آنچه که موجب تشویق اینجانب برای تألیف این کتاب شد دو علت داشت. علت اول کمبود شدید منابع فارسی در حرفه مددکاری اجتماعی بود البته جواب کافی به این کمبود تنها با همت همه همکاران و اساتید . محترم مددکاری اجتماعی میسر می شود و این کتاب، ممکن است تنها گوشه ای از این کمبودها را جبران کند؛ دوم کمبود کتابهای مددکاری اجتماعی منطبق با جامعه ایران است. به طور کلی تعداد کتابهای مددکاری اجتماعی که به زبان فارسی منتشر شده اند، از سه یا چهار مورد بیشتر نیست و مطالب آنها اکثراً يا كاملاً ترجمه مطالب خارجی است؛ لذا نمونه های کار عملی که قابل انطباق با جامعه ایران باشد در آنها کمتر یافت میشود

البته باید گفت که این نزدیکی از خصوصیات فرهنگ ماست یعنی هر کمک گیرنده ای نسبت به کمک کننده، نوعی حس تشکر و قدردانی دارد و همچنین کمک کننده هم از عمل خود احساس آرامش می کند. مددکار اجتماعی در کار با کودکان شبانه روزیها - پرورشگاه ها - نمی تواند اداری رفتار کند نمیتواند در اطاق بنشیند و منتظر باشد تا مددجو خود بیاید؛ چرا که تعداد بسیار کمی از مسأله دارها به مددکار اجتماعی مراجعه میکنند و غالباً منتظر میمانند تا کسی به کمک آنها بیاید. باید توجه داشت که رابطه حرفه ای از پشت میز و صندلی با کودک خردسالی که جلوی میز ایستاده یا نشسته است، برقرار نمی گردد. اصولاً در کارهای تربیتی مددکار اجتماعی باید از شخصیت خود برای ایجاد رابطه عمیق همراه با احساس استفاده نماید. اگر این رابطه بخواهد کاملا جدای از احساس باشد، نوعی رابطه مصنوعی به وجود می آید که کمک رسانی را به حداقل میزان قابل قبول می رساند؛ چرا که با روابط رسمی موفقیت چندانی به دست نمی آید. نکته دیگر اینکه مددکار اجتماعی باید بیاموزد که چگونه خودش را جای مددجو قرار دهد و او را درک کند همان طور که قبلاً مطرح شد مددکار اجتماعی باید با مسائل مددجو آشنا باشد؛ در واقع خودش در اجتماع بزرگ شده باشد و حداقل به نسبتی قابل قبول، مسائل و دردهای مردم را تجربه کرده باشد. او باید بتواند مسائل و مشکلات مردم را آن طور که آنها را رنج میدهد درک کند. رابطه چنین مددکاری با مردم مستمند و درگیر مسئله رابطه ای حقیقی و طبعاً حرفه ای خواهد بود. البته همان طور که گفتیم این رابطه باید با شناخت کافی مددکار اجتماعی از خود و تسلط بر کمبودهایش باشد.