یک ماجرای خیلی خیلی خیلی سیاه، نهمین نمایشنامه مارتین مک دونا، نخستین بار پاییز ۲۰۱۸ در لندن روی صحنه رفت و اجرایی بسیار موفق داشت. این بار بر خلاف آثار قبلی نویسنده اش، شخصیت هایی واقعی قهرمانان نمایش نامه اند. هانس کریستین اندرسون و چارلز دیکنز با چهره هایی یک سر متفاوت از تصویر تاریخی جا افتاده شان، مردانی شریر و بی رحم که برای رسیدن به خواسته های شخصی و برای کسب موفقیت از هیچ کاری ابا ندارند، حتی شکنجه و کشتن بی گناهانی که تنها جرمشان داشتن خلاقیتی بیشتر از این نویسنده های شهیر است. اما تاریخ همیشه به راهی نمی رود که نقش آفرینانش خواسته اند، حتی اگر مثل این نمایشنامه غریب مک دونا، کسانی از آینده به امروز بیایند تا تاریخ را آن جور که دلخواهشان است دستکاری کنند! مارتین مک دونا متولد ۱۹۷۰ است در لندن. نوجوان ۱۴ ساله ای بود که با دیدن نمایشی از دیوید ممت، بوفالوی امریکایی، تصمیم گرفت نویسنده شود. درس را رها کرد و طی هشت سال بعدش، از صد و خرده ای قصه و طرح، فیلمنامه نوشت و برای هر جا که به ذهنش می رسید، فرستاد. همه شان رد شدند. در ۲۴ سالگی هنوز داشت با مقرری هفته ای ۵۰ دلار دولت سر می کرد که تصمیم گرفت نمایشنامه بنویسد. در دوره ای هر روز از صبح تا بعدازظهر کار کرد، بعد هم تا آخر شب پای تلویزیون، نشست به تماشای سریال های شبکه های مختلف تا برای گره افکنی و به جان هم انداختن شخصیت ها ایده بگیرد. نتیجه این شد که ظرف ۹ ماه، ۷ نمایشنامه نوشت؛ از یکی شان راضی نبود، اما شش تای دیگر در همین مدت کوتاه، از کلاسیک های تئاتر انگلستان شدند؛ ولی دست کم اولی شان، ملکه زیبایی لی نین، از بهترین نمایشنامه های همه اعصار خوانده شده.