جایگزینی شان با نرم افزارهای بی کیفیت. هنوز که هنوز است قبولش برایم سخت است که بهترین برنامه ی واژه پرداز، 5.0 WordPerfect برای سیستم عامل داس دیگر روی هیچ کدام از کامپیوترهای موجود در بازار قابل اجرا نیست بله میدانم در تئوری هنوز هم میشود توی محیط ویندوز داخل پنجره ی شبیه ساز داس اجرایش کنید، ولی همان تنگ و خفه بودن پنجره ی شبیه ساز و زمختی گرافیکی اش انگار توهین مستقیم مایکروسافت به من و شمایی است که روی خوشی به آن هیولای پر زلم زیمبو نشان نمیدهیم 5.00 1 WordPerfect برای نشر رومیزی خیلی ابتدایی بود ولی برای نویسنده هایی که قصدشان فقط نوشتن بود و لاغیر بهترین بود نرم افزار شکیل، بدون خطا و سبکی که ورد سنگین، مزاحم انحصار طلب و پر از خطا از هستی ساقطش کرد. من هم اگر در کمد دفترم کامپیوترهای خارج از رده انبار نمی کردم، حالا به هیچ وجه قادر به استفاده از WordPerfect نبودم و تازه فقط یک کامپیوتر زاپاس دیگر برایم مانده و مردم آن قدر پررو هستند که دو روز نشده، اگر نوشته هایم را در قالب مناسب ورد متعال برایشان نفرستم از دستم عصبانی می شوند. آق بزرگ الان دیگه توی دنیای Word زندگی میکنیم دیگه وقتشه قرص بی خیالی ات رو بندازی بالا ولی مواردی هم هستند که مردم آزاری محض اند. اختراعی که ماندگارترین آسیب اجتماعی عمده را وارد کرده - همان که علی رغم آسیب پیوسته ای که وارد میکند برای انتقاد علنی از آن باید خطر مسخره شدن را به جان خرید - تلفن همراه است.

همین ده سال پیش شهر نیویورک (جایی که من زندگی میکنم مملو از فضاهای عمومی ای بود که شهروندان موقع حضور در آنها خودشان ملاحظه ی بقیه را میکردند و با تحمیل نکردن ماجراهای مبتذل اتاق خواب شان به سایرین احترامی را که برایشان قائل بودند

سال ۲۰۱۰ پس از ده سال یک نویسنده ی آمریکایی عکس خودش را روی جلد مجله ی تایم دید کنارش تیتری بزرگ به چشم می خورد درمان نویس بزرگ آمریکایی و کمی پایین تر، کمی روتر جاناتان فرنزن به ما نشان میدهد چگونه داریم زندگی می کنیم. این توصیف دقیق و موجز آثار فرنزن است فرنزن چه وقتی از تکنولوژی می نویسد چه وقتی به روابط انسانی نقب می زند چه وقتی از دوست درگذشته اش یاد میکند و چه وقتی از خودش می پرسد رمان نویسی در عصر تصویر و رسانه های دیجیتال چه معنایی دارد مدام در جست و جوی پاسخی برای همین پرسش بزرگ است. او در جستارهایش انسان امروزی را در بستر زندگی اجتماعی و شهری می بیند و در این فضاست که درماندگی و درد را نشانه ی طبیعی زنده بودن و زندگی مسئولانه می داند. فرنزن در ادبیات و روابط اصیل انسانی به دنبال راهی نه برای تخدیر و گریز، بلکه پذیرش و استقبال از این درد است.