خویش سهیم کنیم چون میترسیم طبق میل ما عمل نکنند - یعنی می ترسیم از چیزی که برای ما اهمیت دارد انتقاد کرده یا آن را مسخره کنند. ما می دانیم که اگر چنین کاری بکنند آزردگی یا عصبانیت یا هر دو را انتخاب و احساس خواهیم کرد. برای مثال مردی میخواهد داستانی بنویسد ولی می ترسد موضوع را با زنش در میان بگذارد او میترسد زنش بگوید مزخرف است. مگر تو از داستان نویسی چیزی بلدی؟ او چون از تحقیر می ترسد قضیه را با زنش در میان نمی گذارد به این ترتیب احساساتش جریحه دار نمی شود. ولی چون نمی تواند موضوع را با همسرش در میان بگذارد، تنفر در او افزایش می یابد. موضوع این است که زنش عملاً چیزی نگفته است؛ خود او فقط این را می داند. البته ممکن است اگر به زنش میگفت از وی کاملاً حمایت می کرد. در واقع این ترس او است که ناراحتش کرده است. هنوز در بسیاری از زندگیهای مشترک ترس و نفرت موج میزند و این ترس و نفرت با احتمال انتقاد طرف مقابل از محتوای دنیای کیفی شروع میشود. طبق نظریه انتخاب بهترین کاری که میتوانید بکنید این است که محتوای دنیای کیفی و ترسهای خود را با همسرتان در میان بگذارید به این ترتیب اگر به اعتماد بیشتر در زندگی مشترکتان نیاز داشته باشید به آن دست خواهید یافت. در غیر این صورت تنفر شما باعث میشود از همسرتان انتقاد کرده و او را سرزنش کنید که این خود موجب کاهش اعتماد می شود.

آدمهایی که پیرو عقیده سوم روان شناسی کنترل بیرونی هستند - یعنی حق دارند مردم را مجبور کنند طبق میلشان رفتار کنند - معمولاً عکسی را در دنیای کیفی خود جای میدهند که از محدوده رابطه فراتر می رود و عملاً به تملک کشیده میشود اگر مالک آن شخص باشید حق دارید مجبورش کنید طبق میل شما عمل کند. هر نوع عکس مالکیتی در واقع یک فاجعه رابطه ای به دنبال خواهد داشت. چنین عکسی تقریباً همیشه زمینه ساز نا امیدی عصبانیت و اختلاف میشود.