در ترجمه ی حاضر، فنون روان درمانی و خانواده درمانی دکتر "میلتون اریکسون" به همراه تجربیات وی در این زمینه و نمونه هایی که با آن ها برخورد داشته، بازگو شده است. برخی مباحث کتاب بدین قرار است: درمان راهبردی، اصلاح شخصیت جوان، ازدواج و پیامدهایش، و رنج دوران پیری.

در مؤخره ویراست اول این کتاب نوشته بودم میلتون اریکسون به آخرین فصل زندگی خودش نزدیک می شود. كاملاً مریض و اسیر صندلی چرخدار است فقط گاهی بیمار می بیند. رویکردش به مشکلات انسان در سالهای آخر عمرش سادگی و کارایی خاصی دارد که انسان را به یاد آخرین کارهای هنرمندان بزرگ می اندازد. پیکاسو در نقاشی های آخرش به سادگی بیشتری رسیده بود. بورگس شیوه ابتدایی تری را برای داستان سرایی برگزیده بود و اریکسون به اوج صرفه جویی در سبک درمانی خود رسیده است شاید چون ضعف جسمی روز افزونش را که شبیه تراشه های سنگ الماس است جبران میکند. او خیلی سریع به بنیانهای وضعیت انسان میرسد. مداخلات درمانبخش وی ساده و دقیق هستند و هیچ عمل بیهوده ای انجام نمی دهد. او در کهنسالی خردمندتر شده است درست وقتی که قدرت شخصی خود را برای تأثیرگذاری از دست داده است؛ نکته ای که یکی از رویدادهای شگفت زندگی است.

زن جوانی برای درمان لرزش غیرارادی دست راستش به من مراجعه کرد. او ظرف یک سال گذشته تحت انواع آزمایش های عصب شناختی قرار گرفته بود و در نهایت به این نتیجه رسیده بودند که لرزش دست او یک نشانه هیستریایی است. ولی پس از شش ماه روان درمانی سنتی، لرزش دستش شدیدتر شده بود . اگر اقدام سریعی صورت نمی گرفت، کارش را از دست می داد. از من خواست او را تحت درمان کوتاه مدت قرار دهم شاید نشانه مزبور برطرف شود. من چند دقیقه ای او را به روش اریکسونی تحت هیپنوتیزم قرار دادم و متوجه شدم لرزش دست او را می توانم به دست دیگرش منتقل کنم. ولی مشکل معالجه او همچنان باقی ماند. درمانگر سابق این زن جوان معتقد بود شرایط این زن بسیار شبیه شرایط زنان جوان دیگر است و ظاهرا اشکالی در او هست. ولی از منظری دیگر، این زن جوان نوعروس بود و کمی بعد از ازدواجش دچار لرزش دست راست شده بود. من از این زن و شوهر جوان خواستم هر دو در مصاحبه حاضر شوند و متوجه شدم شوهر، یک جوان تقریبا مال باخته است و زنش از او حمایت می کند. آنها زمانی ازدواج کرده بودند که شوهر در نیروی دریایی خدمت می کرد و برای خودش بیا و برویی داشت. ولی پس از اتمام خدمتش یک شهروند بیکار شده بود. شوهر نمی توانست بین ادامه تحصیل یا کار کردن یکی را انتخاب کند و بلاتکلیف بود. در نتیجه تحت حمایت زنش بود. از این منظر، نشانه آن زن در زندگی مشترک شان کارکردی داشت. قضیه وقتی روشن تر شد که از زن پرسیدم اگر لرزش دستش شدیدتر شود چه اتفاقی خواهد افتاد؟ زن در جواب گفت کارش را از دست خواهد داد. وقتی پرسیدم خوب بعد چه می شود؟ گفت: فکر می کنم شوهرم مجبور شود سرکار برود. بنابراین نشانه ی لرزش دست باعث شده بود زندگی مشترک شان به سوی یک وضعیت عادی تر حرکت کند. طبق این دیدگاه، شوهر و ازدواج آنها باید محور درمان قرار می گرفت. در این وضعیت اگر فقط زن تحت درمان قرار می گرفت، ازدواج آنها یک پیامد را برای همیشه با خود یدک می کشید. شوهر همیشه با زنی سر و کار پیدا می کرد که ناراحت بود و هفته ای چند جلسه با مرد دیگری درباره او حرف می زد. درمان انفرادی باعث می شد شوهر به ضلع سوم یک مثلث تبدیل شود و احساس کند زنش با مرد موفق دیگری درباره بی عرضه بودن او به عنوان یک شوهر حرف می زند. در نتیجه روز به روز به وفاداری همسرش نسبت به خودش بیشتر شک می کرد. زن نیز از طرفی با تشویق درمانگر به بیان ناراحتی ها و گله هایش و از طرف دیگر با شوهری که با او مثل یک آدم بی وفا رفتار می کرد، مواجه می شد…