الیس اجرتون به زور خودش را راضی کرد از اتاق مادرش در بیمارستان بیرون بیاید. دلش میخواست میتوانست تمام عصر بماند تا خیالش آسوده باشد که مادرش راحت است و وقتی دکتر دم غروب برای معاینه می آمد آنجا باشد. ولی به ایمی قول داده بود تا ساعت شش برگردد خانه و با این که تعریف زیادی از ایمی شنیده بود و بهش میآمد دختر با جربزه ای باشد ولی تا حالا پیش کند را نمانده بود. خانم اجرتون میخواست به موقع برسد خانه تا شام کند را را بدهد و او را ببرد حمام وقتی توی پارکینگ بیمارستان به سمت ماشینش می رفت با تلفن همراهش شماره ی خانه را گرفت تا به ایمی خبر بدهد که دارد می آید. تلفن پنج بار زنگ خورد و بعد رفت روی پیام گیر خانم اجرتون قطع کرد. با خودش گفت لابد ایمی و کند را بیرون هستند. شاید دارند توپ بازی میکنند یا کندرا دارد توی جعبه ی ماسه بازی چاله میکند. در راه خانه خانم اجرتون برای روز بعد برنامه ریزی میکرد. اگر امروز همه چیز خوب پیش رفته بود و کند را از پرستار جدیدش راضی به نظر می آمد، خانم اجرتون از ایمی میخواست که اگر میتواند فردا هم برای نگهداری کند را بیاید. در گاراژ مستقیم به اتاق نشیمن باز میشد در کشویی باز بود و خانم اجرتون رفت توی ایوان نگاه کوتاهی به جعبه ی ماسه بازی انداخت بیلچه و سطل زرد کند را توی ماسه ها بود ولی کند را را ندید بلند گفت: «سلام! من اومدم.»