سبک آذربایجانی در اوایل قرن ششم در حوزه جغرافیایی ایران در ناحیه قفقاز و سرزمین های کنونی جمهوری آذربایجان به وجود آمد. این سبک ادبی، حاصل دوران شکوفایی فرهنگی و اجتماعی اران در زمان اوج جریان فرهنگ ایرانی در سرزمین آذربایجان و نواحی قفقازی ایران در آن سوی ارس است. خاقانی، نظامی، فلکی شیروانی و اثیر اخسیکتی از جمله معروف ترین شاعران این سبک هستند. از نظر تحول در فکر و مسائل ادبی شعر سبک آذربایجانی در اوج روند تکامل شعر قرن ششم قرار دارد. در شعر سبک آذربایجانی فاضل نمایی و اشاره به علوم مختلف، تلميحات گوناگون اشاره به عقاید عامیانه و .... مطرح است و به دلیل دشواری، شعر این سبک نیاز به شرح و تفسیر دارد. لحن حماسی در شعر این دوره تبدیل به مفاخره شده است و شاعران معمولاً در ستایش خود داد سخن داده اند و شاعران دیگر را قبول ندارند و هجو میکنند. در شعر قرن ششم واژگان عربی و ترکیبات نو به وفور دیده می شود. واژه های کهن سبک خراسانی و سادگی و روانی زبان در این قرن به شدت کم میشود و زبان شعر رو به پیچیدگی میرود همچنین بعضی واژه های ترکی وارد شعر این قرن شده است. به علوم مختلف از قبیل ،نجوم طب ،قرآن حدیث و مسائل کلامی پرداخته می شود و شعر رنگ تعصبات دینی میگیرد مبالغه و غلو و صنایع ادبی مورد توجه شاعران قرار میگیرد و تمثیل و موازنه در شعر این دوره فراوان دیده میشود.

ویژگیهای کلی سبک آذربایجانی عبارتند از: انعکاس معلومات شاعر در اثر شاعران سبک آذربایجانی، علاقه خاصی به طرح اصطلاحات پیچیده و مشکل و گاه معلومات خود در شعر دارند. شاید خاقانی در قله این خصوصیت باشد.

پالایش و تزکیه مهمترین دستاوردهای هنر والا هستند. آدمی در دنیای مدرن روز به روز بیشتر به سمت ماشینی شدن پیش میرود در چنین شرایطی مهمترین راه رسیدن به آرمان جامعه اخلاق مدار، پیوند محکم با اندیشه حکیمان و ادیبان از طریق متون بازمانده از آنهاست تا هدف از خلقت و جایگاه اصلی آدمی را به او یادآور شوند و او را از اسفل السافلین مادیات به اعلی علیین معنویات رهنمون سازند.