نمایشنامه ای است از آرتور میلر و یکی از مهم ترین نمایشنامه های قرن بیستم. این اثر در قالب مجموعه نمایشنامه های بیدگل به چاپ رسیده است. مجموعه ای که معرفی جهان های متفاوت نمایشی از اهداف اصلی آن است. ویلی لومن را می توان نقطه مقابل رؤیای امریکایی دانست. شخصیتی که فراز و فرودهای زندگی اش در قالب یک درام مدرن به خوبی در این نمایشنامه پرداخته شده است. مرگ فروشنده بارها از سوی مترجمان گوناگون به زبان فارسی برگردان شده است که کتاب حاضر با ترجمه حسن ملکی یکی از بهترینِ این ترجمه هاست. قسمتی از نمایشنامه مرگ فروشنده: ویلی: چه قهوه ی محشری. غذای کامله. لیندا: تخم مرغ برات درست کنم؟ ویلی: نه. نفسی تازه کن. لیندا: به نظر می آد حسابی خوابیدی ها، عزیزم. ویلی: انگار خواب صد هزار سال. چند ماهه سابقه نداشت. فکرش رو بکن، صبح دوشنبه تا ساعت دَه بخوابی. بچه ها شیک و پیک زود رفتن، آره؟ لیندا: ساعت هشت رفتن بیرون. ویلی: کار خوبی کردن! لیندا: کیف کردم وقتی دیدم دارن با هم میرن بیرون. تو این خونه از بوی لوسیونِ اصلاح نمی شه راه رفت. ویلی: (لبخند زنان) هوم م م لیندا: بیف امروز صبح یه جور دیگه شده بود. سر تا پا شده بود امید. برای دیدن آلیور روی پاش بند نبود. ویلی: می ره که آدم دیگه ای بشه. البته بعضی آدم ها یه کم بیشتر طول می کشه قوام بگیرن. چی پوشید؟ لیندا: کت و شلوار آبیه ش رو. چقدر با اون کت و شلوار خوش تیپ می شه. با اون کت و شلوار می تونه به هر جایی که بگی برسه!