نیاز به پیوند و وحدت به مدد نیروی درونی عشق در جهت کامروایی حرکت می کند. این نیرو وحدت را در آغاز از طریق تملک جستجو می کند و به تدریج امکان ناپذیری آن را درک میکند همین نحوه دخل و خرج عشق است که درجه پختگی آدم را تعیین و آدم سالم را از بیمار متمایز می کند. از همین رو خودشیفتگی موتور محرک و آغازین عشق است به بیان دیگر، خودشیفتگی مکش مهر و عشق است، یعنی در هر انسانی استعداد مهرورزی و روابط عاشقانه وجود دارد. تمرکز و نیروگذاری روانی در جهت مکش عشق از معشوق و در ادامه مکش و دهش عشق در رابطه عاشقانه با معشوق در واقع بر خودشیفتگی و فرایند تحول آن استوار است. پدیدایی ظرفیت عشق ورزی برای بقا و رشد جسمی و روانی مستلزم کامروایی خودشیفتگی بدوی یا مکش مهر و محبت در آغاز زندگی است. وقتی پدر و مادر با همه وجود از نوزاد مراقبت میکنند و با همدلی

همه نیازهای او را برآورده میکنند کودک با دو واقعیت آغشته به پندار شروع به رشد می کند نخست من دوست داشتنی ام، من بزرگ و باشکوهم من محور خلقتم که چنین تکریم و تحسین و تطمیع میشوم. دوم این پدر و مادر دوست داشتنی اند بزرگ و باشکوهند اما من هم جزئی از آنهایم که اینچنین مرا تکریم و تحسین و تطمیع میکنند این دو طیف واقعیت و پندار در قالب من دوست داشتنی (واقعیت) و بی نقص ام (پندار) و والدین من هم دوست داشتنی واقعیت) و بی نقصاند (پندار) تجربه میشود. همین تجربه است که رابطه عاشقانه را استحکام می بخشد. این گونه بود که شاه عاشق از فرط تکریم و تحسین کنیزک غلام او شد. عاشقی مقامی باشکوه و همراه با شعف است که در سایه عنایت معشوق حاصل میشود.