گستره مصداق را بسط بده با این ترفند، قضیه ی خصمتان را از حدود طبیعی اش فراتر می برید، برایش تا حد امکان دلالتی عام و معنایی گسترده قائل می شوید، تا درباره اش اغراق کنید و از طرف دیگر، تا جایی که می توانید برای قضیه خودتان معنایی محدود و حدودی بسته قائل می شوید، زیرا هرچه گزاره ها عام تر باشد، ایرادات بیشتری می توان به آن وارد کرد. دفاع منوط است به بیان صحیح نکته یا مسئله اصلی مورد بحث. مثال ۱: من می گویم که انگلیسی ها در هنر نمایش سرآمد بودند. خصم می کوشد تا مثال نقضی بیاورد و در پاسخ می گوید که این واقعیتی مسلم است که انگلیسی ها در موسیقی و در نتیجه، در اپرا هیچ کاره بودند. من برای دفع این حمله، به او یادآوری می کنم که موسیقی جزئی از هنرهای نمایشی نیست، و هنرهای نمایشی صرفاً شامل تراژدی و کمدی است. او این را به خوبی می دانست، ولی سعی کرد قضیه مرا به گونه ای تعمیم دهد که تمام اجراهای نمایشی، و در نتیجه، اپرا و موسیقی را شامل شود تا به این ترتیب مرا شکست دهد. برعکس، برای نجات قضیه خود می توانیم آن را به حدودی محدودتر از آنچه ابتدا در نظر داشتیم تقلیل دهیم، البته اگر طرز بیان ما این تدبیر را ممکن سازد. مثال ۲: شخص الف اظهار می کند که معاهده صلح ۱۸۱۴ استقلال تمام شهرهای آلمانی مجمع هانزایی را به آن ها بازگردانید. شخص ب با آوردن مثال نقضی به این واقعیت اشاره می کند که دانتزیگ، که از بوناپارت استقلال یافت، بر اثر این معاهده استقلالش را از دست داد. شخص الف این گونه خود را نجات می دهد: «من گفتم تمام شهرهای آلمانی، درحالی که دانتزیگ در لهستان واقع شده است.» مثال ۳: لامارک می گوید که پولیپ هیچ احساسی ندارد، زیرا فاقد هرگونه عصبی است. با وجود این، مسلم است که نوعی ادراک دارد؛ زیرا با حرکت به گونه ای ابتکاری و خلاقانه از شاخه ای به شاخه دیگر و در واقع به سوی نور پیش می رود، و طعمه اش را شکار می کند. بنابراین، فرض شده که دستگاه عصبی پولیپ به طور یکسان در سراسر بدنش گسترده شده به گونه ای که انگار با آن ممزوج است؛ زیرا بدیهی است که پولیپ بی آنکه اندام های حسی جداگانه ای داشته باشد، نوعی قوه ادراک دارد. از آنجا که این فرض موضع لامارک را رد می کند، او می گوید: «در این صورت، لازم می آید که تمام اجزای بدنش قادر به هر گونه احساس، حرکت، اراده و اندیشه ای باشد. به این ترتیب، پولیپ در هر جای بدنش همه اعضای کامل ترین حیوان را دارا خواهد بود؛ هر جایی از بدنش می تواند ببیند، ببوید، بچشد، بشنود و کارهایی نظیر این ها کند؛ درواقع، خواهد توانست بیندیشد، قضاوت کند و نتیجه گیری کند. هر ذره ای از بدنش حیوانی کامل خواهد بود، و پولیپ شأنی رفیع تر از انسان خواهد داشت، چون هر جزئی از بدنش دارای تمام قوایی خواهد بود که فقط در کل بدن انسان وجود دارد. افزون بر این، هیچ دلیلی ندارد که آنچه را درباره پولیپ صادق است به همه مونادها، یعنی ناقص ترین موجودات و در نهایت به گیاهان، که زنده هم هستند و غیره و ذلک، تعمیم ندهیم. نویسنده ای که این نوع ترفندهای جدلی را به کار می برد نشان می دهد که در خفا از اشتباه خود آگاه است. چون گفته اند که کل بدن پولیپ به نور حساس است و بنابراین، دارای اعصاب است، او ادعا می کند که کل بدن پولیپ قادر به تفکر است.»