ماه های پایانی سال ۱۳۴۴ خورشیدی که من دوران خدمت سربازی خود را در دوره پنجم سپاه بهداشت در پادگان نظامی سلطنت آباد آغاز کردم با آقای دکتر نورالدین فرهیخته آشنا شدم این آشنایی به زودی به دوستی صمیمانه ای انجامید. آقای دکتر فرهیخته فرزند بانو دکتر عصمت ستارزاده مترجم شرح سودی بر حافظ بودند.

در همان آغاز آشنایی آقای دکتر فرهیخته جلد دوم شرح سودی بر حافظ را به من هدیه دادند و من در لحظه هایی که فراغتی پیش می آمد بخشهایی از آن را می خواندم و آنگاه با آقای دکتر فرهیخته به گفت و گو می نشستم. ما حصل این گفت و گوها نقدی شد که در ماهنامه نگین چاپ گردید و آقای دکتر فرهیخته هم پاسخی به آن دادند.

در آن نقد و نظر آمده بود: «از آنجا که شرح سودی بر حافظ، برای نا آشنایان به زبان پارسی نوشته شده است به نظر من سه چهارم آن برای ایرانیان و پارسی زبانان زائد است و فقط یک چهارم آن به کار شناخت شعر حافظ میآید. برای دیوان حافظ، باید واژه نامه ای فراهم آورد و در آن واژه های دشوار شعر حافظ را شرح و بیان کرد (هر چند مشکل حافظ مشکل لغت نیست آنگاه به خواننده فرصت داد تا به میزان فهم و فرهنگ خود از شعر حافظ لذت ببرد

می بینید که پنجره را به راحتی می توان برداشت و به راحتی می توان کار گذاشت، ایما فضایی که این پنجره ها بدان گشوده میشود ممکن است فضایی ابری و بسته و محدود باشد. اینجا دیگر خلاقیت معمار و یا هنر مترجم کار زیادی از پیش نمی برد. انتقال از زبان فرانسه به آلمانی آسان تر است تا از فرانسه به عربی یا از فارسی به انگلیسی زبانهای اروپایی زمینه فرهنگی مشترک دارند، فضاهای مشابه دارند. پنجره ها را می توان رو به افقهای مشابه نصب کرد. اما تصاویر حافظ را به زبان انگلیسی یا فرانسوی نقل کردن بردن پنجره مسجد شیخ لطف الله است از میان آن فضای آسمانی و آبی اصفهان به فضای ابری و مه آلود لندن. این خود مسأله نصب پنجره ها بود که ساده ترین عنصر قابل انتقال این معماری است. وقتی به انتقال کاشیها برسیم که هر کدام عبارتی و حکمتی و تذکری است در عرصة الاهیات اسلامی با آن ریشه های پیچیده و تو در توی مزدایی و مانوی؛ دیگر کار معمار یا مترجم زارتر خواهد بود. فرنگی چگونه می تواند آن رمزها را بخواند. گیرم توانست بخواند، از معانی آن چه میفهمد؟ گیرم ظاهرش را فهمید، آن زمینه ژرف و بی نهایت را چگونه میتواند ادراک کند؟ به جای کاشی در این تمثیل تمام اشارات و تلمیحات و رموز شعر فارسی را میتوان در نظر گرفت. اما ترجمه شعرهای منتشره در مطبوعات از شاعران ایرانی معاصر از آنجا که تقلید بچه گانه ترجمه های ناقص شعر فرنگی است