فتاح کنارِ در ایستاده بود. اسکندر برای او غذا آورد، اما فتاح لب نزد. گفت تا آخرین مهمان منتظرِ غذاست، او چیزی نخواهد خورد. مهمان ها که تمام شدند، نوبت به سرپایی ها رسید؛ آن ها که زنجیرِ انسانی را تشکیل داده بودند. کارگرهای کوره. خودشان غذای شان را گرفتند و هرکدام گوشه ای نشستند. عده ای هم کنار در خانه ی فتاح ایستاده بودند. منتظر بودند تا با ظرف غذا بگیرند. دریانی و عزتی، با هم مشغولِ اختلاط بودند. هر کدام یک بشقاب غذا دست شان بود. در حالی که غذای خودشان را می خوردند، با هم حرف می زدند. از هم سایه ها هم عده ی زیادی برای گرفتنِ غذا آمده بودند. فتاح غذا گرفتنِ آن ها و غذا خوردنِ مهمان ها را می دید. در دل کیف می کرد. لحظه ای مرگ پسر را از یاد برد. به علی نگاه کردکه از دست کریم، لقمه می گرفت و می خورد. کریم کاسه ی مسی را به دست گرفته بود و به علی از مغزِ استخوان می داد. هر یک لقمه ای که به علی می داد، خودش دو لقمه برمی داشت. فتاح در دل خندید. به آن دو نگاه می کرد که ناگهان عزتی جلو پرید. در حالی که در یک دستش بشقابِ نصفه و در دست دیگرش ظرفِ غذا بود، با دهانِ پر به فتاح حالی کرد: -قاجار! شازده! فتاح نگاه کرد. مردی شکم گنده کنارِ در ایستاده بود. صورتِ کوسه ای داشت، اما چند تار مو زیر چانه ی باریکش بیرون زده بود. از آن جایی که ایستاده بود، تکان نمی خورد. فتاح گمان کرد از مهمان هایی است که دیر رسیده. جلو رفت، دستش را دراز کرد. قاجار به اکراه دستش را جلو آورد. فتاح با خوشرویی گفت: -بفرمایید داخل! مرحمت فرمودید، بنده نوازی کردید، بفرمایید، جنابِ اشرف قوام السلطنه هم داخل بودند… قاجار سری تکان داد و خشک و جدی گفت: -برای کار دیگری آمده ام. سپرده بودم به کمیسری که به تان بگوید، پاشیرِ ما خراب شده، یعنی آب انبار را گویا این بچه ها- با دست علی و کریم را نشان داد که متعجب نگاهش می کردند. زیاده آب انداخته بودند… خود دانید. اگر نمی خواهید درست کنید، بگویید که من از طریقِ دیگری پی گیر شوم! رگ های گردنِ فتاح بیرون زد. می خواست داد بزند. مردکه ی بی شعور! مگر نمی بینی این همه جمعیت را ؟ مگر نمی بینی مصیبت را که از زمین و زمان به سرمان فرود آمده؟ مگر نمی بینی… صدای درویش مصطفا در گوشش پیچید. فتاح! امتحانه ها. حکما امتحانه. سخت باش، یا علی مددی! زیر لب گفت: «یا علی مددی!» خشمش را فرو خورد. به قاجار نگاهی کرد. نمی توانست نگاهش کند. سرش را پایین انداخت. با خوش رویی، انگار به مخاطبی نامشخص گفت: -من شرمنده ی شما هستم. بابتِ رفتارِ بچه ها هم عذر می خواهم. دیروز من فرستادم بنا و کاه گل مال، اما پنداری به خاطر این مصیبت فراموش شان شده… -پس حالا که یادتان آمد، زودتر بیایند. قاجار این را گفت و رو برگرداند و پیاده، با فانوس کشش به سمت منزل خودش برگشت.