مجموعه داستان طنزی است از میخاییل زوشنکو نویسنده خوش قریحه ی روس. زوشنکو، همانند گوگول، “میانِ گریه” می خندد، ولی خنده اش امیدوارانه است و البته همین امید را هم به طنز می گیرد؛ چنان که خودش می گوید: ولتر زمانی با خنده ی خود شعله هایی را فرونشاند که مردم را در آن ها می سوزاندند، ولی ما با خنده ی خود می خواهیم دست کم چراغ کوچکی را روشن کنیم که برخی از مردم در نور آن ببینند چه چیزی برایشان خوب است و چه چیزی بد…اگر این گونه شود، آن گاه می توانیم بگوییم که در نمایش زندگی، نقش ناچیز خود را به عنوان منشی و نورپرداز صحنه درست اجرا کرده ایم. زوشنکو می گوید: کلا نویسنده بودن خیلی کار سختی است. مثلا به خاطر همین ایدئولوژی. الان از نویسنده انتظار می رود ایدئولوژی داشته باشد. مثلا وارونسکی می نویسد: نویسنده ها باید ایدئولوژی خود را دقیقا مشخص کنند. این برای من خبر بدی است! بفرمایید ببینم چه ایدئولوژی دقیقی از من درمی آید وقتی حتی یک حزب هم نمی تواند من را در مجموع به سمت خودش جلب کند؟ من از دید اعضای حزب ها آدم متعهدی نیستم. باشد. خودم هم درباره ی خودم می گویم: من نه کمونیستم، نه اِس اِر، نه سلطنت طلب؛ فقط یک آدم روس هستم. تازه شعور سیاسی هم ندارم. به شرافتم قسم، هنوز که هنوز است نمی دانم فرضا گوچکوف مال کدام حزب است. شیطان هم سر در نمی آورد او عضو کدام حزب است! می دانم بلشویک نیست، ولی این که اِس اِر است یا کادت، این را نمی دانم و نمی خواهم بدانم. اگر هم بفهمم، باز پوشکین را به اندازه ی گذشته دوست خواهم داشت. خیلی ها به همین خاطر از دست من ناراحت می شوند (می گویند بعد از سه تا انقلاب هنوز شعور درست و حسابی ندارد.) ولی واقعیت همین است. این بی خبری ها واقعا مایه ی خوشحالی من است.