مجموعه «کینو - آگورا»، کوششی بدیع برای تدقیق مفاهیم و اصطلاحات مهم مطالعات سینمایی است. عنوان مجموعه ارجاع یا شاید هم ادای دینی است به اصطلاحِ «کینو - پراودا» ي «ژیگا ورتوف»، یا همان «سینما - حقیقت» که به زعم ورتوف به قدرت پدیدارشناختی، مادی و مشاهده گرانه دوربین سینماتوگرافی اشاره داشت. در اینجا اما «کینو» به «آگورا» می پیوندد، واژه ای برگرفته از یونان باستان، به معنای «مکان گردهم آیی»، همان مکان مشهوری که تفکر در آنجا متولد شد، در کنار دیگر کُنش های زندگی روزمره همچون ورزش، خرید و سرگرمی. از این رو، مجموعه کینو - آگورا بر سویه تفکربرانگیز سینما انگشت می گذارد. کتاب «دکوپاژ» دیگر مجلد از مجموعه کینو - آگوراست که با ترجمه «قاسم مؤمنی» منتشر شده است. دکوپاژ چیست؟ آیا چنان که می پنداریم، تعریف دکوپاژ مانند دیگر مفاهیم سینما روشن است؟ «تیموتی بارنار»، نویسنده کتاب «دکوپاژ» و دبیر انگلیسی مجموعه «کینو - آگورا»، سابقه معنا و مفهوم دکوپاژ را در نوشته های مهم ترین فیلم سازان، مورخان سینما و منتقدان جست وجو می کند تا جایگاه مهم این مفهوم را به آن بازگرداند. بارنار با نقل قول از طیف گسترده ای از نوشته ها از «بونوئل»، «مالرو»، «گدار»، «بازن»، «آستروک»، «آیزنشتاین» و... و با دقتی مثال زدنی و موشکافانه، از سوءفهمی بزرگ در تاریخ و نظریه سینما پرده برمی دارد: بسیاری بی آنکه خود بدانند، از مونتاژ یا تدوین سخن گفته اند، در حالی که دکوپاژ را مدنظر داشته اند، و برعکس.

پودوفکین در رساله کلاسیک خود در سال ۱۹۲۶ به فیلمسازان، -در واقع فیلمنامه نویسان- هشدار می دهد که فیلم در مرحله فیلمنامه نویسی تدوین می شود. این -به ویژه در خصوص تصاویر- یکی از وجوه دکوپاژ است. ژان ژرژ اوریول آشکارا با او هم نظر است و دکوپاژ را تصور وهم آلودی می داند که پیش از ساخت فیلم به طور مجازی در خیال شکل می گیرد. هشدار پودوفکین برگرفته از بخشی از جستار اوست که مونتاگو آن را به «پرداخت کنش ها در بن مایه روایت» ترجمه می کند. این معادل دقیقی برای عبارت روسی پودوفکین نیست و بهتر است آن را به «پرداخت فرمی بن مایه» برگردانیم؛ زیرا بدین طریق، هم گویای گسترش طرح داستان فیلم است و هم تبدیل آن به فرم بصری که یکی از مضامین مهم در صفحات بعدی جستار پودوفکین است. مونتاگو با ترجمه جستار پودوفکین به فرانسوی، دکوپاژ را پس از طی سفرهای طولانی در سرزمین های بیگانه، به موطن اصلی اش یعنی نقد فرانسوی باز می گرداند تا در عصر صنعت کلاسیک سینما، دوباره شکوفا شود و از معناهای قبلی خود یعنی فیلمنامه نهایی یا طراحی صحنه فراتر رود. دکوپاژ در این معنای جدید، علاوه بر معانی قبلی خود و علاوه بر پرداخت فرم فیلم، به معنای نفس طرح اولیه فیلم است. راجر لینهارت در سال ۱۹۳۶، یعنی زمانی که بازن هنوز نوجوانی ۱۷ ساله بود، همین معنا را به نحوی موجز و پرمغز و با زبانی گویاتر از اوریول بیان کرد: اخیراً، به این نتیجه رسیده ام که تدوین، مربوط به بعد از ظاهر شدن فیلم است و دکوپاژ قبل از آن، یعنی زمانی که هنوز سوژه در ذهن خود فیلمساز است. در جای جای صنعت سینمای کلاسیک فرانسه، چنین دیدگاهی همسو با تعریف لینهارت به چشم می خورد. مثلاً آنری کالف، فیلمساز فرانسوی، چند دهه بعد با یادآوری دوره کارآموزی خود نزد پیر شانل در دهه سی، می گوید: شانل تدوین را پیش از پیاده کردن آن روی فیلم، در ذهن خود طراحی می کرد. او کلیت فیلم را حتی پیش از آغاز فیلمبرداری، در ذهن خودش دیده بود. وقتی می خواست نمای نزدیک بگیرد، پیشاپیش می دانست مدت آن در مرحله تدوین چقدر خواهد بود.