کتاب باران تابستان

وقتی که ژَن کوچک بود، بس که به آتش نگاه می کرد، بس که شیفته ی آتش بود، مادر مجبور شده بود ببردش نزد پزشک شهرداری. خونش را که آزمایش کردند گفتند ژَن طبعی آتش افروز دارد. جدا از دلبستگی اش به آتش، این بی مبالاتیِ جزئی، به گفته ی مادرش، ژَن دختری بوده بسیار قشنگ، سرزنده و شاداب. تنها توصیه ی مادرش به بچه ها این بوده که نگذارند ژَن با آتش تنها بماند، چون در این خصوص بی مبالاتی می کند و خودش به آن واقف نیست، همان طور که به زیبایی و خنده اش واقف نیست. بنابراین ممکن بوده فراموش کند و جانش را به خاطرِ خیره شدن به آتش از دست بدهد، حتی ممکن بوده خانه شان را هم به آتش بکشد. این چیزها را تماماً مادر تعریف کرده بود. برادرز و سیسترز هم متعجب بودند و هم مرعوب از اینکه فکر می کردند خواهر مهربانشان برای چیز بی ارزشی مثل آتش چنین اشتیاق شدیدی داشته است. خودِ ژَن هم از اینکه می دیده این قدر مورد علاقه ی برادرز و سیسترز بوده، از شادی سرخ می شده است. علاقه ی دخترک به آتش و وجود ارنستو را مادر یکسره به حساب ترس می گذاشته. بنابراین، از چشم او، ژَن زندگی را در کنج آن قلمرو خطرناکی باز یافته بود که برای همه و حتی برای مادر ناشناخته بوده. مادر بر این حدس و گمان بوده که هیچ وقت نمی تواند به آن قلمرو نزدیک شود. ژَن آیا برای مادر هم ناشناخته بوده؟ مادر آیا به این موضوع اطمینان داشته؟ حتماً، مادر مطمئن بوده که هیچ وقت به آنجا، به آن قلمرو خموش، به چنان الفتی راه نخواهد یافت. ژَن از ارنستو خواسته که ماجرای مدرسه نرفتنش را تعریف کند و بگوید که چه گذشته است. ژن هم سه روز بوده که به مدرسه می رفته، ولی به درستی نمی دانسته که برای چه به مدرسه می رود، فقط می دانسته که روزی مدرسه را ترک می کند. ژَن به ارنستو گفته که بایست تمام ماجرای مدرسه نرفتن موبه مو برای خانواده و حتی برای برادرز و سیسترز گفته می شد، همان طور که برای مادرِ بلند قامتشان گفته شده بود. ژَن چند بار تکرار کرده، ارنستو نمی پذیرفته. ژن حتی التماس کرده، یک بار هم شانه های او را گرفته و ضمن گریه گفته است که او، یعنی ارنستو، هیچ علاقه ای به آن ها ندارد. ارنستو برای اولین بار چهره ی ژن را، با رایحه ی دریاییِ شکوفه و نمک، مقابل خود یافته است. در سکوت، با چشمانی رو به پایین، همچون دلباختگانِ شبی به سر آمده، نگاه از هم برگرفته اند. طی آن لحظاتی که به کُندی گذشته است، معرفتی مکتوم تسخیرشان کرده، معرفتی از آن پس به یاد ماندنی. بی آنکه به هم نگاه کنند از هم دور می شوند. ژن دیگر از ارنستو نخواسته است که ماجرای مدرسه نرفتنش را برای خانواده بازگو کند. شبِ همان روز، بعد از شام، ارنستو ماجرای مدرسه نرفتنش را برای خانواده تعریف کرده است.