شخصيت اصلي اين رمان همانند اثر ديگر نويسنده آلن کارسن است. کارسن در اين رمان درگير سفر به کشورهاي مختلفي شده و با برخي از رهبران سياسي دنيا مانند ترامپ و کيم جونگ اون ديدار مي کند. دستي در تجارت اورانيوم غني شده مي برد و به انجام برخي مناسبات ديپلماتيک توجه نشان مي دهد. داستان از يک سفر تفريحي آلن به همراه دوستش بر فراز اقيانوس آرام شروع مي شود. سفري تفريحي با بالون. اما ناگهان اهرم مشعل بالون مي شکند و آن ها درجايي بر فراز اقيانوس هند سقوط مي کنند.

در همین حین که آلن و یولیوس قسمتی از آن انعام را خرج تجهیز خودشان و بیشتر بقیه اش را خرج رفتن به فرودگاه نیویورک با اتوبوس می کردند، رئیس جمهور ترامپ در کلاب زمین گلف نشسته بود و چنان احساس درماندگی می کرد که در کلام نمی گنجید. آن ملاقات زجرآور چه بود؟ یعنی وقتی آن پیرمرد، کارلسن، داشت دری وری می گفت، وزیر امور خارجه والستروم در ساختمان سازمان ملل همین طور نشسته بود و به او پوزخند می زد؟ شاید هم همین اتفاق افتاده بود. قطعاً همین اتفاق افتاده بود. بله، همین بود. و خود کارلسن. آخر او دیگر کی بود؟ با رئیس جمهور ایالات متحده از شیر بز حرف می زد؟ درست جلوی آن وزیر والستروم که پوزخندهایی هیستریک نزدیک به خنده های تمسخرآمیز تحویلش می داد؟ بگذریم از اتفاقاتی که بعدش افتاد. رئیس جمهور برآشفته شده بود. آن کمونیست تعادل روانی او را زیر سؤال برده بود. باید با چوب گلف محکم بر سرش می کوبید. ترامپ، با انتقاد از خودش، پیش خودش فکر کرد که هر از گاهی زیادی تلاش می کند با هر شرایطی کنار بیاید. حالا باید چه کار می کرد؟ همچنان برآشفته بود. رئیس جمهور لپ تاپش را باز کرد و وارد توییتر شد. سه دقیقه ی بعد، یک مجری تلویزیون را مسخره کرده بود، به شخص اول یک کشور توهین کرده بود، یکی از اعضای کابینه ی خودش را به اخراج تهدید کرده بود و اعلام کرده بود که کاهش تعداد موافقانش زیر سرِ (روزنامه ی مورد نظر خود را وارد کنید) بود. حالا حالش بهتر بود. وزیر امور خارجه والستروم سر قولش مانده بود: برای آقایان کارلسن و یونسن صندلی های بیزینس کلاس در پرواز همان شب به استکهلم رزرو شده بود. زن پشت پیشخوان پذیرش پرسید: باری برای تحویل ندارید؟ آلن گفت: نه، ممنون. فقط کیف دستی؟ کیف دستی مان را هم دادیم رفت. آن سفر به سرزمین مادری تجربه ی دلپذیری بود. لذتش حتی قبل از اینکه هواپیما از زمین بلند شود شروع شد، همان موقع که به آلن و یولیوس نوشیدنی تعارف کردند. مهماندار هواپیما گفت: نوشیدنی؟ آبمیوه؟ آلن گفت: اولی بله لطفاً؛ و دومی نه ممنون. یولیوس گفت: من هم همین طور، لطفاً. و بعد یک شام سه بخشی خوردند (نه اینکه آن پیرمردها گرسنه بودند، نه. فقط چون مفت بود) و بعد از دسر اگر دکمه ی درست را فشار می دادی می توانستی بدون اینکه بلند بشوی و بروی به تختخواب، همان جا دراز بکشی. آلن گفت: یعنی بعدش چه فکری می کنند؟ یولیوس که روی خودش پتو انداخته بود گفت: هممم. می شود از روی تبلت برایت بلند بلند بخوانم؟ نخیر، مگر اینکه بخواهی آن را بگیرم و از پنجره بیندازم بیرون.