تجربه گرایی بیش ترمفهومی سیاسی است تا معرفت شناختی. سرشت تجربه گرای معرفت شناختی را جان لاک با این اصل که «همة شناخت ما در نهایت از تجربه نشئت می گیرد» تعین می بخشید. این اصل در قالب یک هنجار قرار است همچون معیاری برای شناسایی معرفت راستین به کار آید اما تجربه گرایی سیاسی به جای جست وجوی هنجارهایی از این دست، نفس هنجار را به مسئله بدل می کند. نگارنده اشاره می کند که جهان تجربه گرایی جهانی است که در آن «حرف ربط «و» درون بودگی فعل «است» را از تخت سلطنت به زیر می کشد، جهانی که در آن خود اندیشه در نسبتی بنیادین است با خارج.» نگارنده بر این باور است که ذات تجربه گرایی در مسئلة سوبژکتیویته نهفته است. سوژه از طریق و به منزلة یک حرکت تعریف می شود. حرکت گشوده شدن خود سوژه. آن چه گشوده می شود سوژه است. یگانه محتوایی که می توان به ایدة سوبژکتیویته داد این جاست: میانجی گری، تعالی. کتاب حاضر در شش بخش تدوین شده و پژوهشی است در باب طبیعت انسانی بر حسب نظر هیوم. مسئلة شناخت و مسئلة اخلاقی؛ جهان فرهنگ و قواعد کلی با قدرت تخیل در اخلاق و در شناخت؛ خدا و جهان؛ تجردگرایی و سوبژکتیویته و اصل های طبیعت بشری عناوین بخش های کتاب هستند. کتاب با یک ضمیمه از هیوم با اشاره به معنای تجربه گرایی؛ ماهیت رابطه؛ طبیعت انسانی؛ خیال؛ تخیل؛ شورها؛ و فلسفه ای عامیانه و علمی همراه است.