فایده گرایی یکی از مهم ترین و مشهورترین نظریه ها در فلسفة اخلاق، و به تبع، تا حدودی در فلسفة سیاسی ـ اجتماعی است. این نظریه شاید رایج ترین در عمل و پرطرفدارترین در نظر باشد. اما در معرض بیش ترین میزان اعتراض و انتقاد نیز بوده است. خلاصة ایدة فایده گرایی این است که کارها بایستی به گونه ای انتخاب شوند و نهادها به گونه ای طراحی شوند که در راستای افزایش خوشبختی یا همان شادی و لذت در میان مردم باشد. بر سر دوراهی انتخاب این که کدام عمل، اخلاقا بهتر است معیار ترجیح این است که کدام عمل، شادی و خوشی بیش تری را نخست برای فرد و سرانجام برای جامعه به همراه دارد. ریشه های این اندیشه، گذشته از بعضی فیلسوفان مشهور آنتیک، در آراء برخی فیلسوفان و متفکران عمدتا انگلیسی عصر جدید وجود داشته است؛ هم از این رو می توان گفت فایده گرایی یک نمونة الگووار فسفة انگلوساکسون است که به اوصاف تجربه گرایی، عمل گرایی، محافظه کاری، فردگرایی اجتماعی، اعتدال و خوش بینی محدود به واقعیت موصوف است. در کتاب حاضر استوارت میل، کوشیده با حفظ اصول و ارکان، پردازشی از نظریة فایده گرایی عرضه کند که منافی ارزش فضایل نباشد و با تعالی انسان و ارزش گرایی مورد نظر منتقدان متعارض نشود.