حسرت می خورم که چرا پیش تر که جوان بودم، نقاشی را شروع نکردم و حالا که زمان زیادی سپری شده است دلتنگ سال هایی هستم که در دانشگاه سن پترزبورگ گذراندم، هنگامی که برای اولین بار رشته ی نقاشی را انتخاب کردم. در آغاز پدرم به دنبالم می آمد. هنوز می توانم طنین گام هایمان را در خیابان های خلوت بشنوم. در راه بازگشت به خانه با یکدیگر حرف می زدیم و او از من می پرسید که کارها چطور پیش می روند و آیا حضور مردان در کلاس نقاشی شبانه مرا می ترساند یا نه. پس از دیدن اعتمادبه نفس من و مهربانی هم کلاسی هایم اجازه داد تا تنهایی به خانه بازگردم. زمانی که بورس تحصیلی آکادمی هنرهای زیبای سن پترزبورگ را گرفتم، چه غروری در چهره اش موج می زد. از همان روز اول حضورم در آتلیه، برنامه ای برای خودم تنظیم کردم که تنها از نظر تو می توانست مقبول باشد: از هشت صبح تا دوازده و نیم ظهر، از یک و نیم بعدازظهر تا پنج بعدازظهر و دوباره از هشت شب تا ده شب. نه ساعت نقاشی در روز! می توانی تصور کنی؟ آری، دیه گو تو که برای نقاشی کردن زیسته ای می توانی آن را تصور کنی. غذایم را غرق در این فکر می خورم که چگونه می توانم سایه های چهره هایی را که به تازگی دیده بودم دربیاورم، با فکر نقاشی ای که روی سه پایه گذاشته بودم، شام را با سرعت هرچه تمام تر می خوردم. وقتی با موم رنگ تمرین نقاشی می کردم، لحظه ای را تصور می کردم که بازمی گردم و درِ استودیو را باز می کنم و عطر آشنا و همیشگی اسطوخودوس به مشام می رسد. حتی به یکی از آزمایشگاه های دانشگاه رفتم تا عمیقاً درباره ی فیزیک و شیمی رنگ تحقیق کنم.