این کتاب، رمانی حکیمانه و الهام بخش است که خواننده را به سفری درونی فرامی خواند و در دل رویدادهای پرتلاطم قرن بیستم فرومی برد. رمان پیش رو درحقیقت، نوشته ای است که از سوی مادربزرگی برای نوه اش به رشته تحریر درمی آید. آن ها که سال ها همچون مادر و دختر کنار هم زندگی کرده اند، پس از تلخی های دختر در چند ماه آخر اقامتش در کنار مادربزرگ، اکنون در فاصله زمانی و مکانی دوری به سر می برند. در حالی که زن متوجه می شود به بیماری سختی دچار شده و ممکن است آخرین روزهای زندگی اش را پشت سر بگذارد، تصمیم می گیرد برای دختر نامه بنویسد، نامه هایی که قرار نیست هیچ گاه به امریکا پست شوند بلکه به یادگار می مانند تا هنگامی که او به خانه بازگردد. این نامه ها از زندگی زن حکایت می کنند و درس هایی را در دل خود دارند که هر خواننده اهل کتابی را به خود جذب می کند.

دیروز باد یک قربانی گرفت. امروز صبح به هنگام گردش همیشگی در باغچه پیدایش کردم. این همزادم بود که وادارم کرد به جای گردش دور خانه، مستقیم به انتهای باغچه بروم، همان جایی که پیش تر مرغدانی بود و امروز تل سرگین شده. وقتی به کنار پرچین باغچه ی والترها رسیدم، چیز تیره رنگی روی زمین افتاده بود. چیزی شبیه میوه ی کاج که هرازگاه تکان می خورد. چون عینک نداشتم، زمانی چند به درازا کشید تا دریافتم که یک جوجه سار است. وقتی خواستم از زمین برش دارم، به یک باره از جای جهید. کوشیدم بگیرمش که نزدیک بود استخوان رانم بشکند. هر بار که دستم به پرنده می رسید، جا خالی می کرد و به جلو می پرید. اگر جوان بودم، در یک آن گرفته بودمش، اما اکنون بسیار کند شده ام. دست آخر چاره را یافتم. شال گردنم را از سر برداشتم، روی پرنده انداختم و پس از آنکه در شال پیچیدمش با هم به درون خانه رفتیم. سپس با یک جاکفشی کهنه برایش آشیانه ساختم و یک سوراخ را آن قدر بزرگ گرفتم تا بتواند سر خود را از آن بیرون بیاورد. اکنون سرگرم نوشتن هستم، جوجه سار در برابرم روی میز مدام به این سو و آن سو می جهد. هنوز نتوانسته ام غذایش بدهم. نگران می نماید و مرا هم دل نگران کرده است. اگر در همین آن دست پری کوچکی شکوهمند میان یخچال و اجاق غذاپزی پدیدار می شد، می دانی از او چه می خواستم؟ انگشتر حضرت سلیمان را! چون با آن می توان با تمام حیوانات دنیا گفت و شنود کرد. آنگاه به جوجه سار می گفتم: «کوچولو آسوده دل باش، درست است که من انسانم، اما موجود بدی نیستم. خودم تو را درمان می کنم. غذایت می دهم و وقتی خوب شدی، می گذارم پرواز کنی.» خب، بهتر است دوباره به خودمان بپردازیم. دیروز در آشپزخانه از هم جدا شدیم. به گمانم از مثالی که در مورد نان های خامه ای زدم ناراحت شده ای. می دانی، تا وقتی انسان جوان است، می پندارد مقوله های مهم با واژه های مهم قابل توجیه می شوند. کمی پیش از سفرت، نامه ای زیر نازبالشم گذاشتی و کوشیدی پریشانی ات را توجیه کنی. حال که از اینجا بسیار دور هستی باید بگویم از نامه ات هیچ سر در نیاوردم. نوشته ات پر از پیچ و تاب و ابهام بود. من برای بیان خواسته هایم از زبان دیگری بهره می گیرم. سپیدی را سپید می گویم و سیاهی را سیاه. برای حل مسائل، بهتر است از تجربه های روزمره بهره بگیریم.