کتابی است نوشتۀ تاد می، پیرامون یکی از مهم ترین موضوعاتی که ذهن بشر از دیرباز همواره به شکلی جدی با آن درگیر بوده است: مرگ. ساده ترین و معمول ترین راه خلاص شدن از کابوسِ مرگ، فکر نکردن به آن است. شبیه آن غژغژ ضعیفی است که گاهی از ماشینمان می شنویم؛ اما مرگ را نه می توان علاج کرد و نه کنترل. خیره شدن به پردۀ نمایش در آن بالا، مانع از افتادنش نمی شود. فکر کردن مدام به مرگ به امیدِ دفع خطر آن، مثل کار آدم های وسواسی است که دائماً دست هایشان را می شویند. آن ها همیشه احساس می کنند کثیف و ناپاک اند و امیدوارند که شستن و آب کشیدنِ کافی، تهدید آلودگی را برطرف کند؛ اما میکروب هم مانند مرگ همیشه با ماست. هیچ مناسک و آدابی نیست که تهدیدِ آن ها را رفع کند، یا چیزی که به ما اطمینان بدهد فاصله ای میان ما و آن ها وجود دارد. چرا مرگ مهم ترین واقعۀ زندگی ماست؟ چون مرگ پایان هر واقعۀ دیگری در زندگی ماست، پایان دوستی ها، طرح و برنامه ها و هر مشغله و ارتباط دیگر ما در این دنیا. اگرچه مرگ تنها واقعۀ مهم زندگی ما نیست می تواند به نحوی فراتر از هریک از دیگر وجوه زندگی ما، همۀ امور و وقایع دیگر را در خودش مستحیل کند و همۀ وجوه دیگر را تحت سیطره اش درآورد. شاید عده ای بگویند یک عشقِ بزرگ هم همین کار را می کند، عشقی که به کانون زندگی یک نفر تبدیل می شود، انگار دنیا را حول معشوق متمرکز می کند. آنچه اهمیت دارد با معشوق بودن است و گویا هیچ چیز دیگری مهم نیست. انگار شادی و غم زندگی شخص بر مدار کوچک ترین اشارات معشوقش می گردد؛ یک تبسم یا اخم اهمیتی بیش از اندازه پیدا می کند و غایت سعادت فرد به سعادت دیگری گره می خورد. بسیاری از ما لااقل لحظه هایی شبیه این داشته ایم: دوره های کوتاه عشقی بزرگ. نگه داشتن چنین عشقی در تمام طول عمر بسیار دشوار است، اما حتی اگر ممکن باشد، مثل مرگ همه چیز را نمی بلعد.