«هانا سیگل»، روانکاو لهستانی بریتانیایی، در این کتاب، حرکتی را ترسیم می کند از نظریه ی فرویدی ذهن به جانب رویکرد روانکاوانه ی متفاوتی که عمدتا از «ملانی کلاین» الهام می گیرد. او به مدد تجربیات بالینی خود، رویکرد فروید و کلاین درباره رؤیا، فانتزی و خیال بافی را بسط می دهد و گامی پیش تر می گذارد و فانتزی ناخودآگاه را نه فقط به رؤیاها، بلکه به بینش فروید درباره اصل لذت و اصل واقعیت پیوند می زند. این کتاب که از آثار مهم سیگل محسوب می شود، با ایجاد پیوندی درون ماندگار میان تخیل، بازی و هنر، هم امکان مواجهه ای تازه با فروید و کلاین را مُیسر می سازد و هم از غنای بینش های او در مقام روانکاوی خلاق، پرده برمی دارد.